Τι είναι το Πνεύμα;

Τι είναι το Πνεύμα; Θέτω την ερώτηση στον εαυτό μου. Όχι σε κάποιον άλλο. Αναρωτιέμαι και αναμένω την απάντηση.

Ξέρω ότι η απάντηση θα έρθει και πρέπει να είμαι έτοιμος να την υποδεχθώ. Έτσι σταματάω κάθε διεργασία νοητική, κάθε σκέψη, χαλαρώνω και αφουγκράζομαι και πάλι χαλαρώνω. Ανοίγομαι και παραμένω ανοιχτός σε κάθε τι που θα μπορούσε να εμφανιστεί…

... Και εμφανίζεται ...

Το Πνεύμα είναι μια αίσθηση ιδιαίτερη, μια μοναδική εμπειρία. Ένας συντονισμός…

Μια αίσθηση που γίνεται αντιληπτή στην περιοχή της καρδιάς …

Μια γλύκα ... Ένα ρίγος ... Μια φευγαλέα ριπή ανέμου... Που στη συνέχεια απλώνεται σε ολόκληρο το σώμα και όλο και απλώνεται, σαρώνει και καταλαμβάνει όλο το χώρο, μέσα, γύρω, παντού, μέχρι το Σύμπαν το απώτερο. Ό,τι υπάρχει…

Ανώνυμα, άμορφα, ακαθόριστα, απερίγραπτα …

Που για να το ζήσεις, να το βιώσεις, να το νιώσεις, χρειάζεται μόνο να είσαι παρών, χωρίς να σκέπτεσαι, ορθάνοιχτος, ανεμπόδιστος, αδέσμευτος, καθαρός ... Και να έχεις θέσει την ερώτηση ...

… η πνευματικότητα …

Η κατάσταση ζωής έχοντας ενεργοποιήσει την πνευματικότητα… Την δυνατότητα να βιώνεις το Πνεύμα ...

Εκεί που ταυτίζεσαι με το Πνεύμα … Που είσαι το Πνεύμα ...

Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα το κατασκευασμένο από τον νου…

Εκεί που δεν υπάρχει νους…

Εκεί που υπάρχει μόνο τίποτα …

Εκεί που το παν ταυτίζεται με το τίποτα …

Εκεί όπου όλα γίνονται αυθόρμητα, ανεπεξέργαστα, που κυλούν και γεννιούνται διαρκώς, ακατάπαυστα. Που ξεπηδούν μέσα από την πηγή …

Εκεί που όλα απλώς συμβαίνουν …

Εκεί που κατασκευάζεται η ζωή … που αναδύεται η ζωή … που συμβαίνει η ζωή ...

Εκεί που απλώς ζεις, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι τίποτα, χωρίς να γνωρίζεις τίποτα, χωρίς να καταλαβαίνεις τίποτα… Καθαρή εμπειρία...

Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις, τίποτα να γνωρίσεις, τίποτα να αντιληφθείς …

Εκεί που το κάθε τι είναι αυτό που είναι … Ό,τι και αν αυτό είναι ... Είναι ;

Εκεί που τίποτα δεν έχει νόημα, τίποτα δεν μπαίνει μέσα σου από κάποια άλλη δίοδο εκτός από τις αισθήσεις σου, απευθείας …

Εκεί που απλώς νιώθεις ...

Εκεί που τα λόγια είναι απλώς ήχοι…

Εκεί που τα γράμματα και οι λέξεις είναι απλώς εικόνες …

Εκεί που δεν υπάρχει παρά μόνο Πνεύμα … Διαχυμένο παντού ... Που καταλαμβάνει και είναι τα πάντα ... Που δεν υπάρχουν τα πάντα ... Απλώς αυτό ή ό,τι ...

Εκείνη η αίσθηση … Μόνο η αίσθηση ... Και τίποτε άλλο…

Απλώς κενό...

Κενό σημασίας φυσικά. Κενό νοήματος φυσικά. Λόγω ανυπαρξίας κάθε διανοητικής προσέγγισης, κάθε διανοητικής επεξεργασίας ...

Ούτε Πνεύμα ούτε παν ούτε τίποτα ούτε κάτι ούτε ήχοι ούτε εικόνες ούτε και αίσθηση, που οι λέξεις είναι απλώς εικόνες, που οι εικόνες είναι απλώς αίσθηση ...

Εκεί που απλώς ζεις … Ζεις γνήσια … Πρωτοφανώς ... Ανεπανάληπτα ...

Είσαι η ζωή ...

… και η συνέχεια ...

Και λοιπόν τι έγινε;

Αν σταματούσα εδώ, η σπουδαιότητα του Πνεύματος και της πνευματικότητας δεν θα γινόταν αντιληπτή στο βασίλειο της διάνοιας και των διανοούμενων. Όμως το πράγμα έχει και συνέχεια…

Τι συμβαίνει λοιπόν στον άνθρωπο ο οποίος έχει πνευματικότητα ή αλλιώς όπως είπα παραπάνω, έχει ενεργοποιήσει την δυνατότητά του να βιώνει το Πνεύμα;

Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην κατάσταση της πνευματικότητας, στην ουσία, βιώνει την πνευματική του διάσταση.

Η πνευματική διάσταση, βιώνεται ως αίσθηση. Ως αίσθηση η οποία όμως για να γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο, θα πρέπει αυτός να παραμερίσει κάθε νοητική διεργασία ώστε να βιώσει την αίσθηση.

Εκ κατασκευής του ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν ταυτοχρόνως να επεξεργάζεται νοητικά κάτι και να το βιώνει.

Αυτό εύκολα το αντιλαμβάνεται όποιος έχει την δυνατότητα να μπορεί να παρακολουθεί τον εαυτό του. Όποιος μπορεί να παρακολουθεί τον εαυτό του, γνωρίζει ότι όταν επιχειρεί να κάνει κάτι, το σκέφτεται και μετά το εκτελεί. Κατά την διάρκεια της εκτέλεσης, για να γίνει σωστά αυτή, πρέπει να είναι δοσμένος στην εκτέλεση και να έχει σταματήσει την σκέψη και μάλιστα πολλές φορές την ανεξέλεγκτη σκέψη που πλανιέται κατά βούληση. Δεν γίνεται και να σκέπτεται και να πράττει ταυτοχρόνως. Εκτός από πολύ απλές περιπτώσεις με μηχανικό τρόπο.

Έτσι λοιπόν, αν κάποιος επιθυμεί να βιώνει την πνευματικότητά του, θα πρέπει να δύναται να ελέγχει την νοητική του λειτουργία, με απλούστερα δε λόγια, να μπορεί να ελέγχει την σκέψη του δηλαδή το πότε θα σκέπτεται. Αλλιώς, αν ο άνθρωπος δεν έχει αυτή την δυνατότητα, τότε, το μόνο που θα μπορεί να του συμβεί είναι, να βιώνει την πνευματικότητά του ανεξέλεγκτα, όταν θα σταματάει η σκέψη του από μόνη της, αν σταματάει, για κάποιο χρονικό διάστημα.

Τι πάει να πει όμως αυτό το να βιώνει την πνευματικότητά του.

Η διανοητική διάσταση του ανθρώπου, εκφράζεται στον άνθρωπο ως δυνατότητα να έχει λόγο, λογική, γλώσσα, να μπορεί να διευθετεί στο μυαλό του τον κόσμο, να υπολογίζει, να αναλύει και να συνθέτει, να αξιολογεί, να σχεδιάζει, να υποθέτει, να φαντάζεται, να προβληματίζεται και όλα τα τοιαύτα.

Η πνευματική διάσταση του ανθρώπου, εκφράζεται στον άνθρωπο ως δυνατότητα να αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του, την ουσία του κόσμου, την θέση του μέσα στον κόσμο, την σύνδεσή του με όλα τα όντα, τον τρόπο λειτουργίας του Σύμπαντος, να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη διεργασιών οι οποίες λαμβάνουν χώρα, βαθύτερα μέσα στην ύπαρξη. Διεργασιών οι οποίες γίνονται προσιτές μέσω της έμπνευσης, της διόρασης, της βαθύτερης καθοδήγησης, της εμφάνισης διαβολικών συμπτώσεων, της αυθόρμητης κίνησης, της μαγικής διευθέτησης των συνθηκών προκειμένου να συμβεί κάτι, της μαγικής επίλυσης δυσεπίλυτων προβλημάτων, του αστάθμητο παράγοντα, του από μηχανής θεού, του αόρατου χεριού προστασίας και όλα τα τοιαύτα.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η πνευματική διάσταση του ανθρώπου αφορά λειτουργίες λεπτότερες ή έστω διαφορετικής υφής από τις λειτουργίες της διανοητικής του διάστασης.

Τώρα, θα πρέπει να επισημάνω δύο θέματα.

Πρώτον ότι για να μπορεί ο άνθρωπος να βιώνει χρησιμοποιώντας και την πνευματική του διάσταση, διάσταση που την έχουν εκ φύσεως όλοι οι άνθρωποι, θα πρέπει πρωτίστως να ελέγξει την διανοητική του διάσταση η οποία για διάφορους λόγους έχει ξεφύγει και στην πλειονότητα των ανθρώπων κυριαρχεί στην λειτουργία τους, έχοντας παραμερίσει πλήρως την πνευματική διάσταση, με αποτέλεσμα η λειτουργία τους να είναι προβληματική.

Δεύτερον ότι πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι εκ της φύσεως της πνευματικής διάστασης, είναι αδύνατον αυτή να γίνει προσιτή μέσω διανοητικής διεργασίας. Είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να πιάσει ένα σήμα ηλεκτρομαγνητικό με τανάλια.

Εξαιτίας αυτής της πραγματικότητας, άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν βιώσει την πνευματική διάσταση, αδυνατούν να την συλλάβουν ακόμη δε και να δεχθούν την ύπαρξή της παρά του ότι την έχουν μέσα τους και ακόμη και οι ίδιοι κάποια στιγμή στην ζωή τους έχουν παρακολουθήσει την εκδήλωσή της.

Άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν βιώσει την πνευματική διάσταση, λειτουργούντες αποκλειστικά με την διανοητική τους διάσταση, επιχειρούν να προσεγγίσουν και να ερμηνεύσουν επιστημονικά, βλέπε διανοητικά, τα σχετιζόμενα με την πνευματική διάσταση. Και μια και εκ της φύσεως των πραγμάτων αυτό είναι αδύνατο, επιστρατεύουν την φαντασία τους για να ικανοποιήσουν την διάνοιά τους. Έτσι, στηριζόμενοι σε όσα έχουν ακούσει ή πληροφορηθεί και συνδυάζοντάς τα, φαντάζονται πώς θα ήθελαν να είναι τα πράγματα. Και τις φαντασίες τους είτε οι ίδιοι τις εκλαμβάνουν ως πραγματικότητα είτε θα ήθελαν να είναι η πραγματικότητα. Στην συνέχεια, αποφασίζουν και επιχειρούν άλλοτε επιτυχώς άλλοτε ανεπιτυχώς, να τις καθιερώσουν ως πραγματικότητα με την εξουσία που ενίοτε κατέχουν. Αποτέλεσμα τέτοιων εγχειρημάτων είναι να υπάρχει σκοτάδι και χάος στην κοινωνία μας σχετικά με τα πνευματικά θέματα και την πνευματική διάσταση, απομάκρυνση από την πραγματική προσέγγιση που θα βοηθούσε την γνήσια ανάπτυξη του ανθρώπου και την πιθανότητα βελτίωσης της κατάστασης και ακόμη, δημιουργία προϋποθέσεων για την διαιώνιση αυτής της νοσηρής κατάστασης. (πχ το να θεωρούνται πνευματικοί άνθρωποι συλλήβδην, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι φιλόσοφοι και άλλοι τοιούτοι).

Τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο λόγω της ύπαρξης μιας ιδιότητας του ανθρώπου που συνδέεται άμεσα και υπάρχει μόνο στην διανοητική του διάσταση και που τον εμποδίζει να βελτιωθεί. Του εγωισμού. Του εκτυφλωτικού.

Ενώ είναι απλά.

Θα πρέπει ο άνθρωπος να ελέγξει την διανοητική του διάσταση –και αυτό γίνεται μόνο με την κατάλληλη εξάσκηση- αφήνοντας με αυτόν τον τρόπο χώρο για να λειτουργήσει η πνευματική του διάσταση και να επέλθει έτσι η ισορροπία μέσα του, στην κοινωνία και ακόμη παραπέρα.

Τι είναι ο άνθρωπος; Σκέψεις επάνω στην ερώτηση

Τι είναι ο άνθρωπος...

Τι είναι ο άνθρωπος;;;;

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Άκου ερώτηση...

Ποιος ρωτάει;

Αυτός , Αυτό, που ρωτάει ποιος είναι; τι είναι;

Ας πούμε ότι κάποιος αναρωτιέται: “Τι είναι ο άνθρωπος;”

Ποιος αναρωτιέται; Αυτός, Αυτό, που αναρωτιέται τι είναι; ποιος; τι; είναι;

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ρωτάει τι είναι ο άνθρωπος;

Έχω κάποια ιδέα επάνω σ' αυτό.

Δεν είναι Αυτός που αναρωτιέται....

Είναι, Αυτό που αναρωτιέται....

Και ποιο είναι Αυτό που αναρωτιέται τι είναι ο άνθρωπος;

Εν πρώτοις, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, αυτό που αναρωτιέται ΔΕΝ είναι ο άνθρωπος. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να αναρωτιέται τι είναι ο άνθρωπος...

Και θα προχωρήσω στο θέμα ευθέως... για να μην μακρηγορούμε...

Αυτό που αναρωτιέται είναι η λογική του ανθρώπου. Η λογική που κέντρο της είναι το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Μόνο η λογική μπορεί να θέτει ερωτήσεις και να επιδιώκει την απάντησή τους...

Πρώτον: Η ερώτηση που θέτει η λογική σχετικά με τον άνθρωπο, είναι αυτοκτονική ερώτηση. Δηλαδή είναι ερώτηση την οποία η ίδια η λογική είναι αδύνατον να απαντήσει...

Είναι σαν να θέτει την ερώτηση, πόσα τούβλα χωρούν σε ένα σσσστ, και δεν γνωρίζει ούτε θα μπορέσει ποτέ να γνωρίσει τι είναι το ένα σσσστ. Άντε απάντησε εσύ ή οποιοσδήποτε σε αυτή την ερώτηση. Και δεν θα σε βοηθούσε σε τίποτε αν εγώ σου εξηγήσω ότι ένα σσσστ. Να ... Σου λέω ... Ενα σσσστ είναι κλλκξ ξλλκλ τκλ σοκ λπφ[[>. Δηλαδή παρά το ότι εγώ σου εξήγησα τι είναι το ένα σσσστ, εσύ δεν μπορείς να απαντήσεις στην αρχική ερώτηση γιατί δεν καταλαβαίνεις την περιγραφή του σσσστ.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την λογική.

Δεύτερον: Η ερώτηση δείχνει ακριβώς ότι αυτός που ρωτάει δεν γνωρίζει (και για αυτό ρωτάει, για να μάθει).

Και αμέσως γεννιέται το επόμενο ερώτημα.

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ρωτάει τι είναι ο άνθρωπος;

Ηρέμησε.... Δεν ρωτάει ο άνθρωπος είπαμε αλλά η λογική του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος;;;

Ο άνθρωπος στο σύνολό του, δεν αναρωτιέται. Γνωρίζει... Λογικά, οφείλει να γνωρίζει

Μόνο η λογική του δεν γνωρίζει... Και φυσικά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η λογική του...

Και,.....

Αν θέλει να μάθει τι είναι ο εαυτός του, δεν έχει παρά να σταματήσει την λογική προσέγγιση που τον εμποδίζει σαν θόρυβος, σαν παράσιτο, να χαλαρώσει και να αφεθεί να αφουγκραστεί τι του λέει ο βαθύτερος εαυτός του. Έτσι θα λάβει την απάντησή του. Όχι με λογική προσέγγιση...

Αυτό προς το παρόν...

Ο άνθρωπος, η κρίση και γενικώς οι κρίσεις

Πάμε λοιπόν να ξεκινήσουμε το γράψιμο…
Μόλις το έγραψα αυτό, αυτό που συνέβη μέσα μου είναι ότι στο μυαλό μου σταμάτησε κάθε διεργασία. Αυτό που έβλεπα στην οθόνη του μυαλού μου ήταν μια λευκή σελίδα. Και ταυτόχρονα μια αδράνεια και αδυναμία να γράψω. Είχα την αίσθηση ότι αυτό θα συνεχιζόταν επ’ άπειρο.
Έτσι αναγκάστηκα και το σταμάτησα. Μια και είχα αποφασίσει να γράψω, έπρεπε να αρχίσω να γράφω… Και άρχισα να γράφω…
Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε αχνά, κάποιος έλεγχος που μου επέτρεψε να ξεφύγω από το μπλοκάρισμα και να συνεχίσω να γράφω.
Γράφω σχεδόν αυτόματα.
Δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω. Ξέρω όμως το γενικό θέμα που έχω στο μυαλό μου και θα προσπαθήσω να το επεξεργαστώ.
Το γενικό θέμα που έχω μέσα μου είναι να περιγράψω αυτό που μέχρι στιγμής έχω αντιληφθεί ότι είναι ο άνθρωπος ως προς την λειτουργία του.
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι διττός. Και όχι σε άλλο επίπεδο όπως εμφανίζεται στην προσέγγιση του Garnier Malet αλλά ακριβώς σε αυτό το επίπεδο στο οποίο ζούμε τώρα. Είναι διττός, εδώ και τώρα.
Ταυτόχρονα, καθ’ υποβολή των δύο εγκεφαλικών μας ημισφαιρίων, υπάρχουμε και ζούμε διττά. Το ένα μέρος μας ζει και εργάζεται χρησιμοποιώντας το αριστερό ημισφαίριο, το ημισφαίριο της λογικής, των μαθηματικών, της γλώσσας, των υπολογισμών και των σχεδιασμών, το κοινωνικό ημισφαίριο.
Ζώντας σύμφωνα με τις επιταγές του αριστερού ημισφαιρίου, ζούμε ακριβώς την ζωή όπως όλοι γνωρίζουμε. Μιλάμε, διαβάζουμε, κοιτάμε τον κόσμο γύρω μας και τον αναγνωρίζουμε, κάνουμε συζητήσεις και καταλαβαίνουμε αυτά που ακούμε, όπως και προφέρουμε τις κατάλληλες λέξεις μέσα στο πλαίσιο της λογικής προσέγγισης των πραγμάτων.
Μέσα στο ίδιο πλαίσιο και χρησιμοποιώντας πάντα το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας, κανονίζουμε την καθημερινή ζωή μας, έχουμε τις μνήμες και τις αναμνήσεις μας, σχεδιάζουμε το μέλλον μας, φανταζόμαστε αφήνοντας την φαντασία μας να κινηθεί προς πάσα κατεύθυνση τοπικά και χρονικά ή και ακόμη την κατευθύνουμε εμείς όπου επιθυμούμε।
Μέσα στο ίδιο πλαίσιο έχουμε τα διάφορα συναισθήματά μας τα οποία είναι κυρίως αποτελέσματα νοητικών διεργασιών, σε άμεση σχέση με την λογική. Θαυμάζουμε, ζηλεύουμε, μισούμε, αγαπάμε, λυπόμαστε, φοβόμαστε, συγχυζόμαστε, αισιοδοξούμε, απαισιοδοξούμε, ελπίζουμε, μνησικακούμε, πιστεύουμε, ενδιαφερόμαστε, …
Όλες μας αυτές οι διεργασίες που έχουν σχέση με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας, έχουν τον κοινό παράγοντα της ψηφιακής υφής τους. Στηρίζονται σε βάση δεδομένων που έχει δημιουργηθεί από εμάς τους ίδιους σε κάποιο βαθμό ή και από άλλους ή και από κάποιες άλλες πηγές που υπάρχουν μέσα μας ή και κάπου αλλού. Και αυτή η βάση δεδομένων είναι στην ουσία της, αποθηκευμένες πληροφορίες. Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας βασίζει την λειτουργία του σε πληροφορίες αλλά ταυτόχρονα και ό,τι αυτό με την λειτουργία του παράγει ως αποτέλεσμα είναι και αυτό βασισμένο σε αυτές τις πληροφορίες. Και αυτές οι πληροφορίες μάλιστα είναι ψηφιακού τύπου. Βασίζονται δηλαδή στο δυαδικό σύστημα. Σε όλα τα διπλά. Στο καλό κακό, πάνω κάτω, ωφέλιμο βλαπτικό, μέρα νύχτα και όλα τα παρόμοια.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, η πλειονότητα, ζει αποκλειστικά με αυτόν τον τρόπο. Ή έστω, σχεδόν αποκλειστικά με αυτόν τον τρόπο.
Είπα λοιπόν ότι ζούμε διττά και περιέγραψα κάπως τον τρόπο ζωής που υποστηρίζεται και καθοδηγείται από το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας.
Τι γίνεται όμως με το δεξί ημισφαίριο;
Τι είδους ζωή αυτό υποστηρίζει και καθοδηγεί;
Η προσέγγιση των διεργασιών του δεξιού ημισφαιρίου ας πούμε ότι είναι πιο δύσκολη.
Είπαμε ότι οι άνθρωποι ζουν κυρίως καθ’ υποβολή του αριστερού τους ημισφαιρίου και έτσι εύκολα καταλαβαίνουν ό,τι το αφορά.
Όταν όμως ερχόμαστε στην προσέγγιση του δεξιού ημισφαιρίου τα πράγματα δυσκολεύουν.
Έχουν αποκτήσει ευχέρεια και εξοικείωση με το αριστερό ημισφαίριο. Αυτά όμως λείπουν στην σχέση τους με το δεξί ημισφαίριο.
Οι άνθρωποι καθοδηγούμενοι από την κοινωνία, συνηθίζουν να προσεγγίζουν την ζωή με το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου τους. Έχουν εθιστεί σε αυτή την προσέγγιση και γι’ αυτό τους είναι και η πιο εύκολη προσέγγιση.
Ας έρθουμε όμως στο δεξί ημισφαίριο.
Σε αντιδιαστολή με το αριστερό, το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας είναι το ημισφαίριο της διαίσθησης, της έμπνευσης, των ταλέντων, της βαθιάς επιθυμίας, των εσωτερικών τάσεων μας και των προαισθημάτων μας, της βαθιάς ενστικτώδους γνώσης του εαυτού μας και των περιστάσεων, της εσωτερικής επικοινωνίας με κάθε ύπαρξη, της βαθιάς γνώσης του είναι μας. Είναι το πνευματικό μας ημισφαίριο, το ημισφαίριο που μας συνδέει με το σύμπαν. Το συμπαντικό ημισφαίριο.
Σύμφωνα με τις επιταγές του δεξιού ημισφαιρίου και με την καθοδήγησή του, λαμβάνουμε τις δύσκολες αποφάσεις της ζωής μας, αντιλαμβανόμαστε την βαθιά ουσία των πραγμάτων, αντιλαμβανόμαστε τις βαθιές προθέσεις των ανθρώπων αλλά και των ζώων αναπτύσσοντας βαθιά επικοινωνία με κάθε τι που υπάρχει, αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση της υγείας μας και τις συνέπειες των πράξεών μας.
Όλα όσα κάνουμε καθοδηγούμενοι από το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μας, δεν έχουν καμιά σχέση με την λογική. Όλα όσα βιώνουμε είναι αποτέλεσμα βαθιάς αίσθησης όχι σκέψης.
Ζώντας σύμφωνα με τις επιταγές του δεξιού μας ημισφαιρίου, οτιδήποτε έχει σχέση με τις δράσεις μας που βασίζονται στο αριστερό μας ημισφαίριο δεν γίνεται κατανοητό. Οι λέξεις, οι σκέψεις, τα σχέδια, τα συναισθήματα και όλα τα άλλα, απλώς δεν έχουν νόημα. Για παράδειγμα, ακούμε τις ομιλίες αλλά τις ακούμε ως ήχους. Βλέπουμε τις εκφράσεις των συναισθημάτων αλλά τις βλέπουμε ως αλλαγές στην προηγούμενη εικόνα.
Φυσικά δεν μπορούμε να κάνουμε όλα αυτά που κάνουμε όταν ζούμε σύμφωνα με το αριστερό ημισφαίριο. Για παράδειγμα δεν υπάρχει τίποτε άλλο από το παρόν και αυτό που συλλαμβάνουμε κάθε στιγμή με τις αισθήσεις μας, όπως αυτό είναι, δηλαδή χωρίς να το ερμηνεύουμε.
Αυτό λοιπόν που συμβαίνει είναι ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν δύο ημισφαίρια στον εγκέφαλό τους, ζουν ταυτόχρονα και με τα δύο.
Αυτό όλοι το γνωρίζουμε σε κάποιο βαθμό.
Έτσι είναι ο άνθρωπος. Και μάλιστα, ο άνθρωπος είναι κανονικός όταν ζει χρησιμοποιώντας και τα δυο του ημισφαίρια αρμονικά και ισορροπημένα. Το καθένα όταν χρειάζεται και για να κάνει την δουλειά που του αρμόζει.
Αν ο άνθρωπος ζούσε ακολουθώντας μόνο το δεξί του ημισφαίριο, δεν θα μπορούσε να συνεννοηθεί με τους άλλους ούτε θα υπήρχαν σχέσεις κοινωνικές με την μορφή που γνωρίζουμε. Δεν θα είχε λογική ούτε συναισθήματα. Θα υπήρχε με κάποιον άλλο τρόπο ασύλληπτο από τον συνήθη νου και οπωσδήποτε παράλογο.
Αν ζούσε ακολουθώντας μόνο το αριστερό του ημισφαίριο,…..
Καλά αυτό είναι ευκολότερο να το καταλάβουμε.
Μια και …

Αυτό όμως που συμβαίνει στην πλειονότητα των ανθρώπων είναι ότι ζουν ακολουθώντας σχεδόν αποκλειστικά το αριστερό τους ημισφαίριο.
Τα αποτελέσματα είναι προφανή…
Δεν καταλαβαίνουν τίπουτας.
Όταν προσεγγίζεις τα πάντα με την λογική, ακόμη και εκείνα που δεν είναι για να προσεγγίζονται με την λογική, η λογική τα παίζει και το αποτέλεσμα είναι πάλι παράλογο και καταστροφικό.
Καταστροφικό για τον ίδιο, για τον περίγυρό του, οικογένεια, κοινότητα, χώρα, ήπειρο, γη …. Μέχρι εκεί φτάνει. Δεν μπορεί να απειλήσει παραπέρα.
Αρρωσταίνει δηλαδή ο ίδιος, διαταράσσει τις σχέσεις του με οικογένεια και στενό περίγυρο, χαλάει την κοινότητα και την χώρα του μια και πολλοί είναι εκείνοι που λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, χαλάει το περιβάλλον του, καταστρέφει χλωρίδα, πανίδα, έδαφος, θάλασσες, ηπείρους, γη …

Λοιπόν;
Λοιπόν;
Λοιπόν;

Άκου λοιπόν και την συνέχεια.
Αυτός που λειτουργεί με το δεξί ημισφαίριο είναι ο πνευματικός άνθρωπος.
Αυτός είναι ο κανονικός πνευματικός άνθρωπος. Όχι ο διανοούμενος, μια και ο διανοούμενος λειτουργεί με το αριστερό ημισφαίριο.
Καλός είναι ο διανοούμενος και γενικώς η διανοητική διεργασία. Αν όμως δεν είναι ισορροπημένος δηλαδή αν δεν έχει αναπτύξει και το δεξί του, αν δεν λειτουργεί και με το δεξί του, αν δηλαδή δεν έχει και πνευματικότητα, τότε υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος να δράσει καταστροφικά.
Και αυτό συμβαίνει με τους μεγάλους καταστροφείς της ανθρωπότητας, επιστήμονες, πολιτικούς, στρατηλάτες, βιομήχανους, τραπεζίτες κλπ κλπ αλλά και με τους μικρούς καταστροφείς της καθημερινής μας ζωής.

Λοιπόν;
Λοιπόν;
Λοιπόν;

Λοιπόν η πορεία του ανθρώπου που θα τον οδηγήσει στην βελτίωση του εαυτού του, της οικογένειάς του, της γειτονιάς του, της χώρας του, της ηπείρου του, της γης … είναι να φροντίσει να επαναφέρει την ισορροπία στην λειτουργία του, εμπιστευόμενος την ζωή του και στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου του.
Έλα όμως που έχει μάθει να δίνει σημασία μόνο στο αριστερό;
Έ λοιπόν πρέπει να ξεμάθει.
Να αρχίσει να εξοικειώνεται και στην χρήση του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου του.
Υπάρχει τρόπος γι αυτό… Συγκεκριμένος…
Γνωστός από τη αρχαιότητα…
Είναι ο τρόπος που σε μαθαίνει να μην αφήνεις τον εαυτό σου να είναι έρμαιο των σκέψεων που είναι ο κατ’ εξοχήν εκφραστής και κυρίαρχος του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μας και ο οποίος μάλιστα επεκτείνει την κυριαρχία του σε ολόκληρο τον άνθρωπο και σε όλες τις συμπεριφορές του.
Κάθε τι που περιορίζει αυτήν την κυριαρχία, πλησιάζει τον άνθρωπο στην ισορροπία και στον εξανθρωπισμό του.
Πρέπει ίσως να ειπωθεί, ότι κίνδυνος επικυριαρχίας του δεξιού ημισφαιρίου, δεν υφίσταται

Φιλάααακιααα

Κάτι περί θεού

Όπως θα γνωρίζετε, ο στόχος μου είναι να απαντήσω στα αιώνια ερωτήματα τα οποία όπως λένε ανέκαθεν απασχολούσαν και απασχολούν τον άνθρωπο.
Συγκεκριμένα στο
Τι είναι ο άνθρωπος (και κατ' επέκταση ολόκληρη η Φύση).
και
Γιατί υπάρχει.

Οι ερωτήσεις μου αυτές, δεν γίνονται απλώς ακαδημαϊκά ή φιλοσοφικά ούτε γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω από το να τις σκέφτομαι.
Γίνονται γιατί για να κανονίσω τη ζωή μου και να την ζήσω με τον καλύτερο και σωστότερο τρόπο, θα πρέπει να γνωρίζω ποια είναι η υπέρτατη αξία, η οποία με την σειρά της θα μου δώσει ένα μέτρο, για να μετράω κάθε τι που κάνω και σκέπτομαι, έτσι ώστε η ζωή μου να ακολουθεί τον σωστό δρόμο.

Δεν θα τα αναλύσω αυτά τώρα, αν και νομίζω ότι κατά καιρούς κάπως τα έχω αναλύσει σε αυτό το ιστολόγιο.

Τώρα θέλω να σχολιάσω κάτι το οποίο συνάντησα στο ψάξιμό μου.

Τελευταία έπεσα σε μια θεωρία που καθώς αναπτύσσεται, έρχεται και αντιμέτωπη με το θέμα του ανθρώπου και του θεού (ας τον λέμε όπως αναφέρεται στην θεωρία, του Δημιουργού).

Συγκεκριμένα κάποια στιγμή, αναφέρει τα εξής:

"...Ο Δημιουργός διαιρέθηκε για να γνωρίσει καλύτερα τον Εαυτό του। Καθένας μας... του φέρνει μια απάντηση..."


Λοιπόν, εγώ τι συμπέρασμα βγάζω αν θεωρήσω ότι η θεωρία αυτή ισχύει και έτσι έχουν τα πράγματα;

1. Για να θέλει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του ο Δημιουργός, πάει να πει ότι δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Επομένως, είμαστε δημιουργήματα κάποιου ο οποίος δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Εύκολα λοιπόν μπορώ και εγώ να υποθέσω, ότι κάποιος ο οποίος δεν γνωρίζει τον εαυτό του κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό του χωρίς μέθοδο, χωρίς σκοπό χωρίς αγάπη, χωρίς χωρίς χωρίς. Καλά ότι και να πω εδώ κολλάει...
2. Αυτός λοιπόν ο Δημιουργός, έχει απεριόριστες (για τα ανθρώπινα δεδομένα) δυνατότητες κατασκευής μόνο που δεν γνωρίζει τον εαυτό του. (Επαναλαμβάνω ότι όταν λέμε ότι θέλει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του πάει να πει ότι δεν τον γνωρίζει επαρκώς).
3. Τι κάνει λοιπόν σύμφωνα με αυτή την θεωρία. Κόβει κομματάκια από τον άπειρο εαυτό του, τους δίνει ελευθερία ύπαρξης και τους λέει: Κάντε ό,τι θέλετε. Εσείς είστε εγώ και κάνοντας ό,τι θέλετε, εγώ θα καταλάβω τι ακριβώς είμαι.
Δεν μπορώ να φαντασθώ ή να συλλάβω τι και πώς είμαι αλλά αυτό θα το κάνω παρακολουθώντας την συμπεριφορά σας. Μια και η συμπεριφορά σας, είναι συμπεριφορά μου στην ουσία αφού είστε εγώ, κομμάτια του εαυτού μου.
4. Τώρα θα μου πεις τι γίνεται με όλα τα άλλα δηλαδή τα ζώα, τα φυτά, τα ποτάμια, τα βουνά, τα κινητά τηλέφωνα, τις καρφίτσες, τα καλάσνικωφ κλπ κλπ.
Καλά αυτό το αντιπαρέρχομαι μια και η θεωρία δεν μου μιλάει γι αυτά.
5. Λοιπόν, τι συμπεράσματα βγάζει ο Δημιουργός, ο θεός δηλαδή για τον εαυτό του από τα μέχρι τώρα κομματάκια του;
Θα πρέπει να έχει συμπεράνει ότι είναι καλός, κακός, προκαλεί τον πόνο, την καταστροφή, καταστρέφει ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει, είναι κλέφτης, απατεώνας, δολοφόνος, φιλάνθρωπος, ευεργέτης, μνησίκακος, κουτσός, πρωταθλητής, χαρτοπαίχτης, πολιτικός, πλούσιος, φτωχός και πάει λέγοντας.
Είναι τα πάντα.
Καλά αυτό το ξέρουμε και εμείς άρα οφείλει να το ξέρει και αυτός.
Και που το ξέρει τι έγινε;
Πότε θα τελειώσει αυτή την ιστορία;
Ως πότε θα ψάχνει να βρει τι είναι;
Όσο βαστάει η ανθρωπότητα.
Όσο τα κομματάκια του αποδέχονται τον ρόλο τους και αγωνίζονται να τον φέρουν σε πέρας.
Κάποια στιγμή τα κομματάκια του θεού θα καταστρέψουν τα πάντα, θα καταστραφούν και αυτά και τότε;

Τι τότε;
Εδώ λέγεται από διάφορες παραδόσεις ότι καταστροφή της ανθρωπότητας έχει συμβεί αρκετές φορές έως τώρα.
Αλλά φαίνεται ότι ο θεός εξακολουθεί να θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του και ξαναρχίζει το ίδιο από την αρχή.
Ποιος ο παντογνώστης και πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

Αυτά.

Και εμείς τι είμαστε δηλαδή;
Κομματάκια του θεού.
Είμαστε, υπάρχουμε, κάνουμε ότι μας καπνίσει και μετά ξαναενωνόμαστε με τον θεό. Γιατί τι θα κάνει τα κομματάκια του ο θεός θα τα πετάξει;
Και όλες αυτές οι ιστορίες περί του να είμαστε καλοί για να πάμε στον παράδεισο, όλα παραμύθια εξουσίας.

Άντε λοιπόν. Κάντε ό,τι θέλετε. Δεν τα κάνετε εσείς. Ο θεός τα κάνει.
Πολύ ωραία και έτσι.
Δεν συμφωνούμε;


Εγώ πάντως θα εξακολουθήσω να το ψάχνω.

Πάω για μπουρλότο;

Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι πολύ κοντά στην κατάσταση
να απελευθερωθώ από όλα τα πλαίσια που μου βάλανε,
προγραμματίζοντάς με σε αυτή τη ζωή,
και να ζήσω κατά βούληση...
Θα το κάνω σίγουρα κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα
γιατί μια ζωή την έχω,
όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ
και πρέπει να πραγματοποιήσω ...
και θα πραγματοποιήσω
ό, τι εγώ θεωρώ ότι πρέπει να πραγματοποιήσω,
μέσα στα πλαίσια της έρευνας μου,
προχωρώντας δηλαδή προς την απάντηση στο ερώτημα
τι είμαι εγώ και τι είναι όλος αυτός ο κόσμος μέσα στον οποίο ζω...
Και τα συμπεράσματα ας τα βγάλουμε όλοι μας...
Και εγώ που βιώνω αυτά που βιώνω και θα βιώνω,
και οι άλλοι που θα με παρατηρούν να δρω
βιώνοντας αυτά που θα βιώνω।...

Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι εσωτερικά ετοιμάζομαι για τίναγμα στον αέρα...


Για μπουρλότο ...


Αυτή την μετάβαση την αντιλαμβάνομαι σταδιακά αλλά μου φαίνεται ότι έχει τη δική της δυναμική που είναι και ανεξέλεκτη από εμένα...
έτσι και αλλιώς βέβαια δεν επιθυμώ και δεν θα εξασκήσω συνειδητό έλεγχο...
Απλώς θα παρακολουθώ την διεργασία...

Έχι πλάκα το πράγμα

Άρχισα να γράφω σχεδόν δυο χρόνια μετά από το προηγούμενο γράψιμό μου.

Μετά, είπα να διαβάσω τι έγραφα πριν από δύο χρόνια....

Εδώ είναι η πλάκα...

Έγραφα τα ίδια πράγματα....

Ακόμα εκεί είμαι...

Ακόμα εκεί;;;;

Θα το δούμε σύντομα.

"Τι είναι ο άνθρωπος και γιατί υπάρχει"

Σημασία για μένα έχει το να απαντηθούν και τα δυο ερωτήματα.

Καλύτερα θα έλεγα, ότι η απάντηση στο ερώτημα τι είναι ο άνθρωπος, για να είναι ολοκληρωμένη, θα πρέπει να περιέχει και την απάντηση και στο γιατί υπάρχει ο άνθρωπος.

Απαντήσεις στο ερώτημα "Τι είναι ο άνθρωπος", δίνονται από πολλούς. Η απάντηση όμως που αυτοί δίνουν στη συνέχεια στο ερώτημα "και γιατί υπάρχει", δεν με ικανοποιούν.

Αν είχα βρει μια απάντηση που με ικανοποιούσε, θα την είχα υιοθετήσει και θα είχα τελειώσει με το θέμα. Θα ήξερα γιατί ζούσα και θα προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε αυτό.

Για παράδειγμα, αν πίστευα αυτό που λένε πολλοί, ότι ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας και υπάρχει για να βοηθήσει την κοινωνία να πάει μπροστά, θα είχα τελειώσει με το θέμα, δηλαδή, θα προσάρμοζα τη ζωή μου και τις εν γένει πράξεις μου, στην επιδίωξη αυτού του σκοπού της ύπαρξής μου.

Έλα όμως που δεν το πιστεύω αυτό...
Και δεν το πιστεύω γιατί αμέσως γεννιέται το ερώτημα, "και γιατί υπάρχει η κοινωνία; " στο οποίο δεν μπορώ να βρω μια αποδεκτή απάντηση...

Και αν δεν βρω μια αποδεκτή απάντηση, δεν πρόκειται να αποδεχθώ και την απάντηση στο αρχικό ερώτημα ότι δηλαδή ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας κλπ κλπ.

Και έπεται η συνέχεια οσονούπω.