Πάω για μπουρλότο;

Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι πολύ κοντά στην κατάσταση
να απελευθερωθώ από όλα τα πλαίσια που μου βάλανε,
προγραμματίζοντάς με σε αυτή τη ζωή,
και να ζήσω κατά βούληση...
Θα το κάνω σίγουρα κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα
γιατί μια ζωή την έχω,
όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ
και πρέπει να πραγματοποιήσω ...
και θα πραγματοποιήσω
ό, τι εγώ θεωρώ ότι πρέπει να πραγματοποιήσω,
μέσα στα πλαίσια της έρευνας μου,
προχωρώντας δηλαδή προς την απάντηση στο ερώτημα
τι είμαι εγώ και τι είναι όλος αυτός ο κόσμος μέσα στον οποίο ζω...
Και τα συμπεράσματα ας τα βγάλουμε όλοι μας...
Και εγώ που βιώνω αυτά που βιώνω και θα βιώνω,
και οι άλλοι που θα με παρατηρούν να δρω
βιώνοντας αυτά που θα βιώνω।...

Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι εσωτερικά ετοιμάζομαι για τίναγμα στον αέρα...


Για μπουρλότο ...


Αυτή την μετάβαση την αντιλαμβάνομαι σταδιακά αλλά μου φαίνεται ότι έχει τη δική της δυναμική που είναι και ανεξέλεκτη από εμένα...
έτσι και αλλιώς βέβαια δεν επιθυμώ και δεν θα εξασκήσω συνειδητό έλεγχο...
Απλώς θα παρακολουθώ την διεργασία...

Έχι πλάκα το πράγμα

Άρχισα να γράφω σχεδόν δυο χρόνια μετά από το προηγούμενο γράψιμό μου.

Μετά, είπα να διαβάσω τι έγραφα πριν από δύο χρόνια....

Εδώ είναι η πλάκα...

Έγραφα τα ίδια πράγματα....

Ακόμα εκεί είμαι...

Ακόμα εκεί;;;;

Θα το δούμε σύντομα.

"Τι είναι ο άνθρωπος και γιατί υπάρχει"

Σημασία για μένα έχει το να απαντηθούν και τα δυο ερωτήματα.

Καλύτερα θα έλεγα, ότι η απάντηση στο ερώτημα τι είναι ο άνθρωπος, για να είναι ολοκληρωμένη, θα πρέπει να περιέχει και την απάντηση και στο γιατί υπάρχει ο άνθρωπος.

Απαντήσεις στο ερώτημα "Τι είναι ο άνθρωπος", δίνονται από πολλούς. Η απάντηση όμως που αυτοί δίνουν στη συνέχεια στο ερώτημα "και γιατί υπάρχει", δεν με ικανοποιούν.

Αν είχα βρει μια απάντηση που με ικανοποιούσε, θα την είχα υιοθετήσει και θα είχα τελειώσει με το θέμα. Θα ήξερα γιατί ζούσα και θα προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε αυτό.

Για παράδειγμα, αν πίστευα αυτό που λένε πολλοί, ότι ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας και υπάρχει για να βοηθήσει την κοινωνία να πάει μπροστά, θα είχα τελειώσει με το θέμα, δηλαδή, θα προσάρμοζα τη ζωή μου και τις εν γένει πράξεις μου, στην επιδίωξη αυτού του σκοπού της ύπαρξής μου.

Έλα όμως που δεν το πιστεύω αυτό...
Και δεν το πιστεύω γιατί αμέσως γεννιέται το ερώτημα, "και γιατί υπάρχει η κοινωνία; " στο οποίο δεν μπορώ να βρω μια αποδεκτή απάντηση...

Και αν δεν βρω μια αποδεκτή απάντηση, δεν πρόκειται να αποδεχθώ και την απάντηση στο αρχικό ερώτημα ότι δηλαδή ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας κλπ κλπ.

Και έπεται η συνέχεια οσονούπω.

Δεν είναι δυνατόν. Κοντεύουν δύο χρόνια χωρίς να γράψω... Και όμως είναι...

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Επαναλαμβάνω ότι σκοπός ύπαρξης του παρόντος ιστολογίου είναι να καταγράψει την πορεία μου προς την επίτευξη του στόχου μου. Και ποιος είναι αυτός; Είναι να απαντήσω στο ερώτημα: "Τι είναι ο άνθρωπος και γιατί υπάρχει".

Αυτό γιατί θεωρώ ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα αποτελεί και την υπέρτατη αξία σύμφωνα με την οποία θα μπορώ πλέον να αξιολογήσω τα πάντα μέσα στην ύπαρξη.

Όσο κάνω συζητήσεις και δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτός που συζητάει και γιατί υπάρχει, κατά την γνώμη μου οι συζητήσεις και τα αποτελέσματά τους δεν έχουν νόημα.

Ακόμη και η ίδια η ζωή του ανθρώπου κατά την γνώμη μου δεν έχει νόημα, αν δεν απαντηθεί το ερώτημα.


Έτσι λοιπόν, μια και δεν έκανα καμία πρόοδο σχετικά με αυτή μου την επιδίωξη, δεν έγραψα τίποτα. Περιττό βέβαια να αναφέρω, ότι μια και έτσι έχει η κατάσταση, για μένα τίποτα δεν έχει νόημα.

Προς το παρόν δηλαδή και εφόσον διαρκεί η κατάσταση αυτή, δεν βρίσκω νόημα σε όλα τα τεκταινόμενα γύρω μου και ακόμη σε όλες τις σκέψεις μου...

Αισθάνομαι ότι οι σκέψεις και η συμπεριφορά μου, αποκτούν νόημα μόνο όταν μπαίνω σε κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο αξιών, αλλιώς δεν έχουν νόημα. Όμως, το πλαίσιο στο οποίο μπαίνω δεν μου απαντάει στα ερωτήματά μου. Και έτσι, φυσικά δεν το αποδέχομαι.

Δεν έχω δηλαδή ακόμη βρει κάποιο πλαίσιο στο οποίο όταν μπαίνω και να το αποδέχομαι, γιατί αυτό θα συνέβαινε μόνο αν το συγκεκριμένο πλαίσιο θα απαντούσε και στα ερωτήματά μου.

Έτσι, αισθάνομαι ότι ζω συνεχώς σε μια ονειρική κατάσταση, με διάφορα πλαίσια, που δεν έχουν σημασία και στα οποία μπορώ να μπαίνω και να βγαίνω κατά βούληση μια και δεν έχουν σημασία.

Προσπαθώ να βρω τι σημασία έχει η ζωή μου και αδυνατώ να την βρω.

Όλοι ζουν με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο...

Άλλη μια ψευδαίσθηση……. άλλο ένα νοητικό παιχνίδι….. Από μέρους μου….

Αφού ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να παίζουμε νοητικά παιχνίδια...

Το όργανο με το οποίο προσεγγίζουμε τα πράγματα και την ζωή, είναι ο εγκέφαλός μας. Και όπως και να το κάνουμε οι διεργασίες του δεν είναι τίποτε άλλο από νοητικά παιχνίδια…
Οι βεβαιότητες και οι αλήθειες είναι νοητικά παιχνίδια που υπάρχουν για να υποστηρίξει το μυαλουδάκι μας την ύπαρξή του…. για να την δικαιολογήσει…. Τίποτε το ουσιαστικό…
Αυτό γίνεται ξεκάθαρο αν μετά από κάθε συμπέρασμά μας βάζουμε το ερώτημα: «Και λοιπόν;»
-Και τι λοιπόν; Αφού έτσι έχει το πράγμα..
-Έτσι έχει το πράγμα υπό προϋποθέσεις. Αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις, δεν έχει έτσι το πράγμα… Είναι μια άποψη… Αν πάμε και σταθούμε σε ένα άλλο σημείο, η άποψη θα είναι διαφορετική…


Η λογική είναι το μεγάλο μας εργαλείο. Αλλά αυτό μπάζει από παντού…

Αν δεν χρησιμοποιήσουμε αυτό το εργαλείο, τότε μόνο μπορούν να σταματήσουν τα νοητικά παιχνίδια και να γίνει ουσιαστική προσέγγιση των πραγμάτων.
Και τι πάει να πει ουσιαστική προσέγγιση…

Οι λέξεις χάνουν την σημασία τους… Έχουν σημασία μόνο αν εμείς θέλουμε να έχουν σημασία και αν τους προσαρτήσουμε κάποια σημασία. Από μόνες τους δεν έχουν καμιά σημασία…

Το νοητικό παιχνίδι μας αποχτά υπόσταση, γίνεται πραγματικότητα μόνο αν δεχτούμε να το παίξουμε με τους όρους που του έχουν προσαρτήσει. Αλλιώς πραγματικά δεν είναι τίποτε άλλο από ένα παιχνίδι, μια δοκιμή του μυαλού μας, μια προσπάθεια έκφρασης, ισάξια με οποιαδήποτε προσπάθεια έκφρασης οποιουδήποτε άλλου…

Πάμε παρακάτω…..

Όλοι ζουν με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο…

Παιδιά γεννιούνται και μεγαλώνουν άλλα πεθαίνουν πάνω στην γέννηση. Άλλα γεννιούνται μεγαλώνουν λίγο και πεθαίνουν στα πέντε τους από μια βόμβα που έσκασε. Μια βόμβα που την έριξε ένας άλλος άνθρωπος, που την έφτιαξαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι που τον διέταξαν να την ρίξει κάποιοι άλλοι άνθρωποι….
Άλλοι ζουν ασκούνται και προσεγγίζουν την ζωή με άλλο τρόπο. Άλλοι δεν ασκούνται και προσεγγίζουν την ζωή με άλλο τρόπο. Άλλοι χαίρονται άλλοι πονάνε άλλοι σκέφτονται άλλοι μεθάνε άλλοι καίνε άλλοι σβήνουν….
Άλλοι δυο μέτρα στο χώμα άλλοι στη θάλασσα άλλοι τρώγονται από θηρία άλλοι εξατμίζονται γιατί η βόμβα έσκασε δίπλα τους.
Άλλους τους επιβραβεύει η κοινωνία άλλους τους κυνηγάει. Η σάπια κοινωνία και η μη σάπια κοινωνία επιβραβεύει σάπιους και μη σάπιους ανθρώπους ή κυνηγάει σάπιους και μη σάπιους ανθρώπους ανάλογα με τις περιστάσεις...

Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη...

Ο μόνος τρόπος για να είναι σε τάξη είναι να δεχθούμε κάποιο πλαίσιο. Αν δεν δεχθούμε κάποιο πλαίσιο, τίποτα δεν έχει νόημα…
Κάποιοι υιοθετούν κάποιο πλαίσιο για να έχει νόημα η ζωή τους και πρέπει όλοι να υιοθετήσουν το δικό τους πλαίσιο. Δεν αφήνουν τον άλλο να έχει το δικό του πλαίσιο. Πρέπει όλοι να παίξουν στο δικό τους νοητικό παιχνίδι. Όποιος δεν συμφωνεί, διώκεται…
Αλλά το πράγμα δεν είναι τίποτα παραπάνω από το δικό τους νοητικό παιχνίδι…
Ο κόσμος προχωράει ακολουθώντας το νοητικό παιχνίδι κάποιων…..

Αν τα πράγματα γίνονται σύμφωνα με κάποιο γενικό πραγματικό σχέδιο, το σχέδιο είναι ακατάληπτο.

Αν το σχέδιο στην λειτουργία της κοινωνίας είναι ακατάληπτο, τότε τι νόημα έχει το σχέδιο στην ζωή του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου...

Και αν ακόμη κάποιος προχωρήσει την ζωή του ακριβώς όπως την σχεδίασε, άσε που αυτό ποτέ δεν γίνεται μια και εμπλέκονται και τα σχέδια των άλλων, τι σημασία έχει αν πέτυχε στο σχέδιο που έφτιαξε το μυαλουδάκι του;
Τελικά τι σημασία έχει…..

Άλλοι πεθαίνουν με τα σχέδια τους ευοδωμένα άλλοι πεθαίνουν με τα σχέδιά τους σταματημένα ξαφνικά. Τι σημασία έχει αν το σχέδιο ευοδώθηκε ή όχι;

Γιατί τα κάνουμε τα σχέδια; Για να ησυχάσει το αδιάκοπα κινούμενο μυαλό μας; Για να ικανοποιηθεί το παραμύθι μας περί του τι είναι ζωή; Για να ικανοποιηθεί κάποιο οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον που και αυτό λειτουργεί είτε ηλίθια προγραμματισμένο είτε οπωσδήποτε προγραμματισμένο;

Γιατί τα κάνουμε τα σχέδια;;

Μια εκδοχή:
Τα σχέδια γίνονται, καθώς ο άνθρωπος ως είδος ως ανθρωπότητα προσπαθεί να πάει προς τα κάπου.
Πάλι όμως αυτό δεν εξηγεί την ατομικότητά μας.

Δηλαδή υπάρχουμε ως κύτταρα ενός οργανισμού τον οποίο δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε; Τότε προς τι όλη αυτή η διανοητική δραστηριότητά μας; Ιδιαίτερα όταν γίνεται ασυνειδητοποίητα; Αλλά και συνειδητοποιημένα να γίνεται τι ακριβώς συνειδητοποιούμε;

Συνειδητοποιώ σημαίνει ότι αντιλαμβάνομαι γιατί γίνεται κάτι…
Με άλλα λόγια, αντιλαμβάνομαι ότι κάτι γίνεται σύμφωνα με το παραμύθι το αποδεκτό. Αλλιώς δεν υπάρχει συνειδητοποίηση…

Υπάρχει όμως και μια άλλη κατάσταση που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν. Η κατάσταση του ζω χωρίς να συνειδητοποιώ.
Απλώς ζω…
Ζω όπως η αγελάδα, εκτελώντας τις διάφορες δραστηριότητες της επιβίωσης…

Αν ζω όμως έτσι κρατάω το μυαλό μου σε αχρηστία…. Αυτό το μυαλό που μέσα στα χρόνια έχει διαμορφωθεί ώστε να φτιάχνει παραμύθια…
Η επιλογή μου είναι λοιπόν ή να ζω όπως η αγελάδα κρατώντας το μυαλό μου σε αχρηστία η να ζω μέσα στο παραμύθι;
Και τι επιλέγω;
Να ζω μέσα στο παραμύθι…. Άντε μέσα σε ένα καλό παραμύθι… Ένα παραμύθι που με βολεύει….

Προσοχή!!!
Δεν μιλάω για τον νου μου σε αχρηστία...
Μιλάω για το μυαλό μου, τον υπολογιστή μου σε αχρηστία...

Ξαναγυρίζω…..
Η λειτουργία της ανθρωπότητας όπως μας την έχουν μάθει και την έχουμε αποδεχθεί δεν οδηγεί πουθενά.
Οι σχεδιασμοί που κάνει ο κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, μπορεί φαινομενικά να τον οδηγούν τον ίδιο κάπου, φαινομενικά αλλά τελικά δεν έχει σημασία, τελική σημασία, το πού έχει οδηγηθεί.
Αυτό το συμπέρασμα είναι προφανές μια και για τον ίδιο τον άνθρωπο, όταν τελειώσει η ζωή του, τίποτα δεν έχει σημασία...

Αν πάρουμε τον άνθρωπο ως κύτταρο της κοινωνίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πράγματι έχει σημασία η συνεισφορά του, μια και είναι προφανές ότι και οι καλές και οι κακές συμπεριφορές έχουν επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο και στην λειτουργία της κοινωνίας και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας.
Όμως οι παράγοντες είναι τόσο πολλοί που είναι πάλι προφανές ότι δεν μπορεί να σταθεί σοβαρά μια τέτοια εκδοχή. Αν δηλαδή θεωρούσαμε ότι η ανθρωπότητα υπάρχει και προχωράει προς την τελείωση, προφανώς η θεώρησή μας είναι λάθος, μια και προφανώς η ανθρωπότητα δεν προχωράει βελτιούμενη αλλά επιδεινούμενη.

Τελικά δεν βγαίνει τίποτα...

Και έτσι διάφορα μυαλά υποθέτουν, χρησιμοποιώντας την φαντασία τους. Φτιάχνουν παραμύθια, σενάρια για άλλες ζωές, για ενέργειες που διαιωνίζονται και πάμε λέγοντας.
Κανένας όμως δεν μπορεί σοβαρά και λογικά να μας εξηγήσει την κατάσταση που επικρατεί στα διάφορα άτομα αλλά και στην ανθρωπότητα. Εκεί πάσχει σίγουρα η λογική μας και τα δεδομένα μας.

Ο θεός φτιάχνει τον άνθρωπο, την κόλαση, τον παράδεισο, αλλά κανείς παραμυθάς δεν μας εξηγεί γιατί η κατάσταση της ανθρωπότητα και του κόσμου είναι αυτή που είναι… Πού είναι και τι κάνει ο θεός;
Ο άνθρωπος ως είδος είναι ανώτερο είδος και προχωράει προς την βελτίωσή του… δεν μας λέει όμως ο παραμυθάς τι είναι αυτή η βελτίωση όταν καταστρέφει τα πάντα γύρω του και τους συνανθρώπους του και τον εαυτό του… Έτσι χωρίς λόγο και για πλάκα….
Ο άνθρωπος πεθαίνει αλλά ξαναέρχεται με άλλη μορφή και πάει λέγοντας αλλά κανείς παραμυθάς δεν μας λέει πώς ξεκίνησε η δουλειά και γιατί συνεχίζεται και γιατί η κατάσταση της ανθρωπότητας και του κόσμου είναι αυτή που είναι.

Οι εξηγήσεις που δίνονται μόνο χάος προκαλούν και κυρίως απαιτούν πίστη. Να πιστέψουμε δηλαδή την υπόθεση του άλλου, το παραμύθι, την ψευδαίσθηση του άλλου...
Γιατί ας πάρουμε το περί θεού...
Κάποιος είπει ότι κάποτε τον είδε και του είπε αυτό και αυτό....Και κάποιοι άλλοι είπαν ότι τον είδαν και τους είπε αυτό και αυτό...Έκτοτε ουδέν... Μή τον είδατε και μη τον απαντήσατε... Πιστέψαμε το παραμύθι του κάποιου και έκτοτε τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Και όποιος δεν συντονίζεται, διώκεται ή ακόμη κατά καιρούς θανατώνεται.... Και θανατώνει και άλλους...

-Μα δεν πιστεύεις στο θεό;;;

-Ναι ρε πουλάκι μου, να πιστέψω...Σε ποιόν θεό; τι είναι αυτό; Τον έχεις δει; τον γνωρίζεις;

-Τον είδε ο Μωϋσής..

-Ο Μωϋσής;; Ποιός είναι αυτός;

-Δεν γνωρίζεις τον Μωϋσή;;;

-Κάτι έχω ακούσει αλλά και επειδή τον είδε ο Μωϋσής, τι έγινε; Να ζωστούμε με μπομπες και να τιναχτούμε στον αέρα για να τινάξουμε και τους άλλους επειδή δεν πιστεύουν ότι κάποτε ο Μωϋσής είδε κάποιον;

Άσε μας ρε παλικάρι....

Γιατί λοιπόν υπάρχει ο άνθρωπος; Εδώ θέλω απάντηση και μετά θα πιστέψω σε ό.τι θες...

Και πρέπει η απάντηση στο ερώτημα αυτό να απαντά και σε όλες τις συνιστώσες. Γιατί υπάρχει ο άνθρωπος ως άτομο, γιατί υπάρχει η κοινωνία και η ανθρωπότητα, γιατί υπάρχει ο άνθρωπος ως στοιχείο του κόσμου, γιατί υπάρχει η θάλασσα με τα ψάρια, ο ουρανός με τα πουλιά και η γη με τα λουλούδια, μαζί και ο άνθρωπος…
Γιατί; Ποιός είναι ο τελικός στόχος; Υπάρχουμε και όπου πάμε; Υπάρχει ο κόσμος έτσι για να υπάρχει; Επειδή ξαφνικά γεννήθηκε; Επειδή ξαφνικά προέκυψε;

Αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, πώς θα απαντηθούν όλα τα άλλα;

Θεωρώ λοιπόν ότι για να μπορέσω να προσεγγίσω το πρόβλημα, οπωσδήποτε το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η απόρριψη όλων των θεωριών που έχουν τεθεί μπροστά μου έως σήμερα. Πώς να το κάνουμε. Δεν απαντούν…
Η μόνη περίπτωση για να γίνουν δεκτές οι απαντήσεις που δίνουν οι διάφορες θεωρίες, είναι να πιστέψει κανείς στην αρχική αποδοχή τους. Στο αξίωμα τους. Και αυτή η αρχική αποδοχή τους είναι τελείως παράλογη. Πώς να την πιστέψω;
Να την πιστέψω έτσι για να έχω λύση και απάντηση; Επειδή αν δεν την πιστέψω δεν έχει λύση;
-Πιστεύεις ότι όλα γεννιούνται και πεθαίνουν; Πιστεύεις ότι ό,τι γεννιέται πεθαίνει;
-Όχι δεν το πιστεύω…
-Μα δεν βλέπεις γύρω σου;
-Βλέπω αλλά δεν το πιστεύω…
-Σε αυτή την περίπτωση είσαι παλαβός…
-Εντάξει, είμαι παλαβός, αλλά δεν το πιστεύω…

Εσύ που το πιστεύεις, τελείωσες τον προβληματισμό. Απάντησες…
Εγώ τον διατηρώ…. επιμένω ότι δεν ξέρω μεν αλλά και δεν θέλω να πιστέψω.
Δεν θέλω να βάλω στα δεδομένα μου την πίστη σου…

Μερικοί λένε ότι οι διάφορες αρχικές αποδοχές, τα διάφορα αξιώματα, είναι μεταφορικά και συμβολικά. Εγώ λέω ότι είναι παραπειστικές αυτές οι προσεγγίσεις. Γιατί να μιλάμε συμβολικά. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και τότε θα δούμε αν αντέχουν οι προσεγγίσεις…. Και δεν αντέχουν….

Άντε τέλος για σήμερα…

Ο τυφλός, ο κουφός και ο μουγκός

Προχθές διάβασα ένα άρθρο που έλεγε τα εξής:


Οι ανακαλύψεις του Κοπέρνικου, του Γαλιλαίου και του Κέπλερ που έδειξαν ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο έγιναν μια μεταφορά για την αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι ο Άνθρωπος δεν ήταν στο κέντρο του Σύμπαντος, αλλά ένα ασήμαντο δημιούργημα σε έναν ασήμαντο πλανήτη σε ένα ασήμαντο ηλιακό σύστημα, από τα οποία υπάρχουν εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια.


Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν πράγματι έτσι έχουν τα πράγματα, αν είναι σωστή αυτή η άποψη...


Αναρωτιέμαι μήπως, έχοντας και κάπου στο βάθος του μυαλού μου τις προσεγγίσεις των σύγχρονων κβαντικών φυσικών, μήπως δηλαδή όλοι αυτοί οι πλανήτες και άστρα, δεν είναι παρά δημιουργήματα του μυαλού του ανθρώπου, και τι νόημα έχει η ύπαρξή τους στην περίπτωση που υπάρχουν χωρίς να υπάρχουν τα μυαλά των ανθρώπων...


Και τότε τι πάει να πει αυξανόμενη συνειδητοποίηση ... (Άλλη μια ψευδαίσθηση, νοητικό παιχνιδάκι)


Αν δηλαδή υποθέσουμε ότι γίνει μια καταστροφή στην Γη και πάψουν να υπάρχουν οι άνθρωποι, τι νόημα θα έχει η ύπαρξη όλων αυτών των δισεκατομμυρίων πλανητών και αστέρων. Γιατί θα υπάρχουν; Θα υπάρχουν για να υπάρχουν; Θα υπάρχουν για να γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους χωρίς να τα βλέπει κανείς;... Ή μήπως και δεν θα υπάρχουν;


Μήπως το παραπάνω άρθρο, η σκέψη που προβάλλεται με αυτό το άρθρο δεν είναι παρά ένα ακόμη νοητικό παίγνιο;


Μήπως πράγματι ο νους του ανθρώπου που βλέπει και συνειδητοποιεί (χα) όλα αυτά τα πράγματα είναι πράγματι ανωτέρου επιπέδου από αυτά; – η έστω μη συγκρινόμενος με αυτά;- Από αυτά, που αν δεν υπήρχε το ασήμαντο δημιούργημα, στον ασήμαντο πλανήτη, στο ασήμαντο ηλιακό σύστημα, από τα οποία υπάρχουν εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια, δεν θα ήταν παρά ασήμαντα πράγματα; Ποια δηλαδή θα ήταν η σημασία τους; ...

Αφού η σημασία, η όποια σημασία, είναι υπόθεση του νου και για να έχει κάτι σημασία, προϋποθέτει την ύπαρξη νου. Η προϋπόθεση λοιπόν δεν έχει μεγαλύτερη αξία από το γεγονός;

Αν για να φτιάξεις ένα πίνακα η προϋπόθεση είναι να έχεις ένα χαρτί, αν για να φτιάξεις ένα άγαλμα η προϋπόθεση είναι να έχεις ένα κομμάτι μάρμαρο, το χαρτί και το κομμάτι μάρμαρο δεν είναι σπουδαιότερο από το έργο τέχνης; Γιατί χωρίς αυτά, πού πώς τί το έργο τέχνης;


Για να στείλεις ένα ι μέιλ χρειάζεσαι υπολογιστή... Ε καλά, στείλε ι μέιλ χωρίς υπολογιστή...


Ή που κάνω λάθος;


Μήπως πράγματι ο κόσμος είναι δημιούργημα του μυαλού μας;


Ή μήπως ο κόσμος είναι κόσμος επειδή έτσι τον βλέπει το μυαλό μας;


Αλλά και από την φυσική άποψη να το πάρουμε.


Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι η μορφή του κόσμου που εμείς βλέπουμε είναι αυτή που βλέπουμε επειδή τα μάτια μας είναι φτιαγμένα να βλέπουν με τον τρόπο που βλέπουν; ... Μην το ψάχνεις .... Έτσι είναι ....


Και ο κόσμος είναι αυτό που εμείς βλέπουμε; Χα χα χα ....


Σοβαρά, ο κόσμος είναι αυτό που βλέπουμε εμείς;


Ας το πούμε αυτό σε μια κατσαρίδα ή σε μια μέλισσα ή ακόμη και σε έναν τυφλό ..... Χα χα χα ....


Για κάνε μια συζήτηση περί κόσμου, περί θεού, περί φύσης με έναν εκ γενετής τυφλό και μετά έλα να το ξανασυζητήσουμε το πράγμα... Εννοείται με έναν τυφλό μη προγραμματισμένο καταλλήλως ώστε να βλέπει αυτά που δεν βλέπει ή καλύτερα, ώστε να βλέπει αυτά που βλέπουν οι άλλοι ...


Ή μήπως ο κόσμος είναι αυτό που ακούμε ....

Ας το πούμε αυτό σε έναν κουφό .... Χα χα χααααα ....


Ή ακόμη βάλε στην τηλεόραση την Κυριακή το πρωί την λειτουργία στην Μητρόπολη και κλείσε τον ήχο και έλα μετά να συζητήσουμε τι έμαθες για τον θεό από την θεία Χα χα χα ... λειτουργία. Χα χα χα ....



Η μόνη λύση είναι να ζητήσουμε τηλεφωνικώς την συμβουλή ενός μουγκού ...



Ουάααου ....



Λοιπόν; Τίιιι;;;






Ψευδαισθησάρααααα




Έλα .... και αφού λύσετε το ζήτημα και καταλήξετε κάπου, ελάτε μετά να μου πείτε τι είναι ο άνδρας σας, η γυναίκα σας ή το παιδί σας ... Το αυτοκίνητό σας, το σπίτι σας, η κρίση (χα).....




Τι;....














Μπάαααααααααμ

Ψευδαισθήσεις; Κάργα

Άντε λοιπόν να ασχοληθούμε και λίγο πιο θεωρητικά με τις ψευδαισθήσεις. Να προσεγγίσουμε τις αιτίες τους. Γιατί τις έχουμε;

Προσπαθώ να βάλω τα πράγματα σε τάξη - μέσα στη δική μου φυσικά ψευδαίσθηση - και έτσι προχωρώ σε μια εισαγωγή στην πνευματικότητα.

Για αλλού προορίζεται βέβαια αυτό το κείμενο αλλά στις ψευδαισθήσεις, όλα επιτρέπονται.

Πάμε λοιπόν.

Εισαγωγή στην πνευματικότητα

Κάθε τι που υπάρχει είναι μια οντότητα, που δεν ταυτίζεται με την περιγραφή (ή το όνομα) που του δίνουμε. Είναι αυτό που είναι. Είναι δηλαδή, κάτι περισσότερο από την περιγραφή του, είναι κάτι περισσότερο από την υλική υπόστασή του την οποία αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι ακριβώς και το μέρος του το οποίο είναι δυνατόν να περιγραφτεί.

Εκτός όμως από το υλικό μέρος σε κάθε τι υπάρχει και ένα άλλο μέρος του το οποίο δεν είναι δυνατόν να το αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας, ένα μη υλικό, ένα άυλο μέρος. Αυτό το άυλο μέρος, στο σύνολό του, το ονομάζουμε πνεύμα. Δηλαδή κάθε τι έχει την ύλη του και το πνεύμα του. Κάθε τι, ότι και αν είνα αυτό.

Έτσι μπορούμε να πούμε ότι κάθε τι που υπάρχει, αποτελείται ταυτόχρονα από το υλικό και το πνευματικό μέρος του.

Ενώ λοιπόν το υλικό μέρος το αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, το πνευματικό μέρος το αντιλαμβανόμαστε, το νιώθουμε με άλλο δέκτη μας, ένα δέκτη που για να τον αντιληφθούμε πρέπει να μην έχουμε απασχολημένο το μυαλό μας με άλλες διεργασίες και ιδιαίτερα με σκέψεις. Να βρισκόμαστε δηλαδή σε κατάσταση πνευματικότητας ή όπως αλλιώς λέγεται, σε κατάσταση μη σκέψης.

Λέω λοιπόν ότι κάθε τι είναι περισσότερο από την περιγραφή του και ότι κάποια στοιχεία του δεν μπορούμε να τα περιγράψουμε ή και να τα αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας. Για παράδειγμα, σε έναν άνθρωπο, δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας το τι σκέφτεται, την ιστορία του, το τι αισθάνεται, τι πραγματικά έχει βιώσει - και άλλα πολλά βέβαια που ίσως ούτε ο ίδιος γνωρίζει. Μια ιδέα για όλα αυτά θα μπορούσαμε να έχουμε μόνο αν ο ίδιος μας τα διηγηθεί. Αλλά μια ιδέα δεν σημαίνει τίποτα. Η ιδέα δεν είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι τίποτε άλλο και αυτή από μια περιγραφή, που βέβαια δεν μπαίνει μέσα μας ως αίσθημα αλλά ως νόημα.

Αν πάρουμε ένα φρούτο, με τις αισθήσεις μας δεν είναι δυνατόν να μάθουμε από που έρχεται, από ποιο συγκεκριμένο δένδρο, τι επιδράσεις έχει δεχθεί από το περιβάλλον του, τη δύναμη ζωής που περιέχουν οι σπόροι του. Ή ακόμη ας πάρουμε ένα λαγό. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας από ποια λαγουδίνα γεννήθηκε, τι εμπειρίες είχε όταν ήταν μικρό λαγουδάκι, τι αισθάνθηκε όταν κάποτε τον κυνηγούσαν κάποια σκυλιά και κυνηγοί. Αυτό συμβαίνει για όλα τα όντα. Για κάθε τι που υπάρχει στην υφήλιο και πέρα από αυτήν, εκεί που δεν φθάνουν οι αισθήσεις μας, με κανένα τρόπο.

Θέλω να γίνει πλήρως κατανοητό ότι ό,τι γνωρίζουμε από πληροφορίες, απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Και αν θεωρούμε ή νομίζουμε ότι αυτό που γνωρίζουμε απο πληροφορίες είναι η πραγματικότητα, αυτό είναι φυσικά ένα παραμύθι μας, μια ψευδαίσθησή μας. Επομένως και αν η συμπεριφορά μας και η ζωή μας στηρίζεται στις πληροφορίες, τότε κοιμόμαστε "ύπνον βαθύν", είμαστε χωμένοι στην ψευδαίσθηση μέχρι τα αυτιά και ακομη παραπάνω.

Η περιγραφή που δίνουμε στα πράγματα δημιουργήθηκε με σκοπό να μπορούμε να συνεννοούμαστε όταν θέλουμε να αναφερθούμε σε κάποιο συγκεκριμένο πράγμα. Δεν δίνεται για να αντιληφθούμε την ουσία των πραγμάτων. Εδώ είναι και η διαφορά μεταξύ φιλοσοφίας και σοφίας. Οι φιλόσοφοι στηρίζονται σε πληροφορίες και σε διανοήματα δικά τους ή άλλων και σε νοητικούς συνδυασμούς. Στηρίζονται σε υποθέσεις, αναλύσεις, διερευνήσεις νοητικές και άλλα νοητικά παίγνια και φθάνουν σε συμπεράσματα που καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Σε αντίθεση με τους σοφούς που βιώνουν τα πράγματα απευθείας και έχουν γνήσια προσέγγιση και επομένως βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα από τους άλλους. Και αυτοί βέβαια στην ψευδαίσθησή τους αν πλησιάσουμε το θέμα με κάποιον άλλο -μυστικό προς το παρόν τρόπο.

Αν θυμηθούμε όμως ότι το κάθε τι έχει και κάτι το άυλο το πνευματικό που το αποτελεί, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι όταν μιλάμε για κάτι, δεν μιλάμε για την ουσία του την ολοκληρωμένη αλλά για ένα κομμάτι του μόνο.

Η ουσία του κάθε τι δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί σε κάποιον άλλο. Δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί λεκτικά. Δεν περιγράφεται δηλαδή η ουσία. Την ουσία την βιώνει ο καθένας μας μόνος του, μέσω της πνευματικότητας. Δεν μπορεί να την κατανοήσει μέσω διανοητικής προσέγγισης. Την ουσία δεν την κατανοείς. Δεν την μαθαίνεις. Την ουσία τη νιώθεις, την διαισθάνεσαι.

Αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας είναι το ότι έχουμε περιοριστεί στην υλική προσέγγιση των πραγμάτων μόνο και δεν ασχολούμαστε με το πνευματικό τους μέρος. Προσεγγίζουμε το κάθε τι επιπόλαια, επιφανειακά, διανοητικά. Δεν μπαίνουμε στην ουσία του κάθε τι. Και αυτός ο τρόπος προσέγγισης, μας έχει γίνει συνήθεια. Μάλιστα, η συνήθεια αυτή είναι τόσο απλωμένη στην ανθρωπότητα και μέσα στους αιώνες, ώστε εκτός από κάποιους ανθρώπους, οι πλειονότητα, θεωρεί ότι ο μοναδικός τρόπος αντίληψης είναι μέσω της περιγραφής, μέσω της πληροφορίας, ο υλικός και έχει παραμερίσει τελείως την πνευματική προσέγγιση σε βαθμό που ούτε καν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει πνευματικότητα. Δεν τους έχει μιλήσει κανείς γι' αυτήν. Δεν την γνωρίζουν ή φαντάζονται απίθανα πράγματα για το τι σημαίνει αυτή η λέξη.

Και ακόμη, αυτή η πλειονότητα των ανθρώπων βιώνουν τη ζωή τους στηριζόμενοι μόνο στην υλικότητα και έχοντας απομακρυνθεί τελείως από την πνευματικότητα. Όπως είναι φυσικό, αυτή η ακρωτηριασμένη προσέγγιση της ζωής έχει ως αποτέλεσμα να απέχει πλήρως από την πραγματικότητα και μάλιστα να έχει επιβληθεί στην ανθρωπότητα ένα λειψό είδος ζωής το οποίο όπως πάλι είναι φυσικό, δημιουργεί πλείστα όσα προβλήματα και οδυνηρά επακόλουθα στον κάθε άνθρωπο και κατ' επέκταση στης κοινωνίες και στον κόσμο ολόκληρο.

Χάαααοοοοοοοος.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η περιορισμένη προσέγγιση του κόσμου είναι το ότι επειδή δεν είναι δυνατόν να καταλάβεις τίποτα σωστά αν το προσεγγίζεις λειψά, ολόκληρη η κοινωνία επιδίδεται σε προσπάθεια κατανόησης του κόσμου και γενικότερα όσων συμβαίνουν, κατ' εκτίμηση. Και βέβαια, όπως πάλι είναι φυσικό, οι εκτιμήσεις είναι κατά κανόνα εσφαλμένες και αντί να επιλύουν, επιτείνουν το πρόβλημα της κατανόησης και τα περαιτέρω.

Και αυτός ο τρόπος προσέγγισης του κόσμου, έχει ως αποτέλεσμα η συμπεριφορά μας μέσα στον κόσμο να γίνεται κατ' εκτίμηση. Να στηρίζεται σε μια λειψή άποψη και επομένως θα είναι λάθος και τουλάχιστον επιπόλαιη.

Η πραγματική περιγραφή του τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας της ζωής από το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων δίδεται με την λέξη ψευδαίσθηση.

Δηλαδή οι άνθρωποι έχουν, σε κάποιο βαθμό, ψεύτικη αντίληψη του κόσμου και επομένως στο σύνολό της η αίσθηση που έχουν δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Νομίζουν ότι ο κόσμος είναι αυτό που τους είπαν ότι είναι, αυτό που έμαθαν ότι είναι. Το πόσο πλήρες είναι αυτό που τους είπαν ή αυτό που έμαθαν, ας το αναλογιστούμε, έχοντας στο μυαλό μας τα παραπάνω.

Ακόμη, ας μην ξεχνάμε ότι οι περιγραφές είναι προσωπικές απόψεις του καθενός μια και βασίζονται σε διαφορετικά για τον καθένα δεδομένα και σε προσωπικές εκτιμήσεις.


Ψευδαισθήσεις;

Έλα καλέ..... Υπερβάλλεις ....


Φιλάαακιααα