Δεύτερο σχόλιο του Κώστα

Διάβασα την απάντησή σου.
Φαίνεται πράγματι ότι υπάρχει πρόβλημα στην επικοινωνία μας.

Εγώ δεν θεωρώ ότι κάτι 'υπάρχει' μόνο όταν βρίσκεται σε υλική μορφή.

Η ύπαρξη μιας κατάστασης ή ενός πράγματος δεν περιορίζεται στον φαινομενικό-υλικό κόσμο.

Ο εσωτερικός κόσμος υπάρχει έστω κι αν αυτός δεν βρίσκεται σε υλική έκφραση.
Υπάρχει εν δυνάμει κάτι που μετά υλοποιείται και εκφράζεται ως ένα φαινόμενο.

Το σύνολο της Ύπαρξης είναι πολύ περισσότερο από την Ύπαρξη που εκφράζεται στον φαινομενικό-υλικό κόσμο.

Εάν και σε αυτό διαφωνείς γιατί πιστεύουμε σε διαφορετικά πράγματα τότε...

Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, στη 'Γενική παρατήρηση' υποστηρίζεις ότι η δική σου κατανόηση προέρχεται μέσω της 'διαισθητικής προσέγγισης ή προσέγγισης σε κατάσταση μη σκέψης...

Η κατανόησή τους απαιτεί ακριβώς σίγαση της αναλυτικής σκέψης....'

Αν κατάλαβα καλά, με τα παραπάνω πιστεύεις-θεωρείς:
(Α) πως εργάζομαι από χαμηλότερο σημείο από το δικό σου
(Β) ότι δεν μπορώ να αντιληφθώ το 'βάθος/ύψος' των αναγνωρίσεων σου και
(Γ) ότι δεν μπορώ να κάνω εποικοδομητική κριτική και οτιδήποτε πω/γράψω, σε σχέση πάντοτε με τις δικές σου 'υψηλές' αναγνωρίσεις, θα είναι αστοχία και λάθος.


Τότε ποιο θα είναι πράγματι το ουσιαστικό όφελος όλων αυτών όταν επιμένεις στη δική σου άποψη χωρίς καν να σχολιάζεις αυτά που έχω αναφέρει (π.χ. στιγμές, επικοινωνία στα όνειρα και προβλέψεις μελλοντικών γεγονότων), μόνο και μόνο γιατί προέρχονται από 'αναλυτική σκέψη';

Και ο 'φιλοσοφικός τρόπος σκέψης' των αρχαίων Ελλήνων (π.χ. Αριστοτέλης, Πλάτωνας, Πλωτίνος, Ηράκλειτος και Πυθαγόρας) είναι και αυτός 'επιστημονικός' και, επομένως, απορρίπτεται γιατί είναι κατώτερος του δικού σου; Ανέφερα τον Αριστοτέλη και τις σκέψεις του πάνω στο θέμα στη Στιγμής, έχει αυτό σημασία για σένα και για τη συζήτηση που ξεκίνησες;

Επίσης αναφέρεις ότι:

'Όλες αυτές οι λέξεις Παρελθόν Παρόν Μέλλον για να έχουν νόημα είναι απαραίτητο να βρίσκεσαι μέσα στο πλαίσιο της νοητικής προσέγγισης και των νοητικών διεργασιών.... Αν δεν είσαι μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο δεν έχουν νόημα...

Δηλαδή, αν ζεις όντας στην κατάσταση κατά την οποία υπάρχεις χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς δηλαδή να επεξεργάζεσαι τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου, δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε Παρελθόν ούτε Μέλλον ούτε Παρόν ούτε συζήτηση για αυτά.....'

Δηλαδή υποστηρίζεις ότι ουσιαστικά δεν χρειάζεται να συζητούμε αυτά τα πράγματα αλλά να ζούμε; Τότε προς τι όλα τα κείμενα που γράφεις; Θέλεις να γίνει κάποιος διάλογος ή παρουσιάζεις τις σκέψεις σου χωρίς να περιμένεις κάποια ανταπόκριση; Και όταν έλαβες τη δική μου ανταπόκριση πώς τη χειρίστηκες;

Αν κάποιοι μας λένε ότι δεν χρειάζεται να συνδιαλεγόμαστε (δηλαδή τα 'λόγια είναι φτώχεια') αλλά απλώς... να ζούμε ... μα αυτό το κάνουμε ήδη, δεν χρειαζόμαστε κανένα να μας το πει ... ζούμε, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και υπάρχουμε!

Κώστας






Αγαπητοί φίλοι και Κώστα εν προκειμένω

Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει επικοινωνία με σχολιασμό μέσω προσωπικών ηλεκτρονικών μηνυμάτων.
Ο κανονικός τρόπος είναι η προσθήκη σχολίου στην κάθε ανάρτησή μου...

Επίσης θέλω να πω ότι προβαίνεις σε δεύτερο σχολιασμό ενώ δεν έχω ήδη τελειώσει την απάντηση στον πρώτο σχολιασμό (Έγραψα:   Πρώτη προσέγγιση του σχολιασμού του Κώστα και Αυτά προς το Παρόν....Η συνέχεια έπεται).
.
Έτσι ανοίγουν νέα θέματα και το πράγμα περιπλέκεται και δυσκολεύει την επικοινωνία....

Πρώτη προσέγγιση του σχολιασμού του Κώστα

 
Φίλε μου και συνοδοιπόρε Κώστα

Γενική παρατήρηση

Αυτά που γράφω, δεν είναι δυνατόν και είναι λάθος (γιατί δεν θα βγάλει πουθενά) να προσεγγίζονται με αναλυτικό - επιστημονικό μυαλό γιατί το υπερβαίνουν ...

Γιατί ακριβώς δεν είναι προϊόντα αναλυτικής-επιστημονικής σκέψης αλλά καταγραφές-περιγραφές διαισθητικής προσέγγισης ή προσέγγισης σε κατάσταση μη σκέψης...

Η κατανόησή τους απαιτεί ακριβώς σίγαση της αναλυτικής σκέψης....

Παρ' όλα αυτά....

1.       Ας δούμε πάλι λίγο το Παρελθόν, Μέλλον και Παρόν.

Σε συνδυασμό με το ρήμα υπάρχω που χρησιμοποιείς στο αρχικό τρίπτυχό σου (ύπαρξη)….

Το Παρελθόν δεν υπάρχει.... Παρήλθε… Είχε κάποτε ύπαρξη, όμως δεν υπάρχει τώρα ούτε θα υπάρξει  ξανά… Το παρελθόν υπήρξε…

Το ίδιο και το Μέλλον… Ούτε αυτό υπάρχει… Ας πούμε ότι θα υπάρξει... Ίσως… Πάντως το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει…

Το μόνο που δικαιούται να χρησιμοποιεί το ρήμα υπάρχω στον Ενεστώτα (στον παρόντα, τρέχοντα χρόνο) είναι το Παρόν….

Επομένως για να είμαστε γραμματικά ακριβείς, η λέξη ύπαρξη έχει ουσία μόνο όταν αναφέρεται στο Παρόν…

Αν θέλουμε να την χρησιμοποιήσουμε σχετικά με το Παρελθόν και το Μέλλον, θα πρέπει να την αναφέρουμε ως πρώην ύπαρξη για το Παρελθόν ή ως πιθανή ύπαρξη για το Μέλλον.

Με άλλα λόγια, ουσιαστικά, προσεγγισμένα με ακρίβεια γραμματική τα τρία αξιώματά σου, δεν έχουν νόημα… Δεν στέκουν δηλαδή…

Για να το δούμε λίγο αυτό….

Ας πάρουμε την πρώτη φράση:

α’. Χωρίς την ύπαρξη του Παρελθόντος , δεν μπορεί να υπάρξει Μέλλον…

Δηλαδή, στηρίζεις την πιθανή ύπαρξη (Μέλλον) όχι με την μόνη ύπαρξη (Παρόν) αλλά με τις κάποτε υπάρξεις, πριν από την τωρινή . Ή αλλιώς, λες ότι πιθανώς θα συμβεί κάτι όχι επειδή κάτι συμβαίνει τώρα αλλά επειδή κάτι συνέβη πριν από το τώρα….

Σωστό… Από μια άποψη.... Είναι σαν να λες ότι το παιδί μου οφείλει την ύπαρξή του στο γεγονός ότι ο παππούς μου γέννησε τον πατέρα μου..... Εμένα με προσπερνάς....και με αγνοείς...

β’. Χωρίς την ύπαρξη του Μέλλοντος δεν μπορεί να υπάρξει ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

Καλά εδώ είναι κάπως μπλεγμένο το πράγμα… Δηλαδή, μου λες ότι το Παρελθόν έχει ως προϋπόθεση, αλλιώς ως γενεσιουργό αιτία το Μέλλον. Ή αλλιώς, αν δεν υπάρχει Μέλλον, δεν μπορεί να έχει υπάρξει Παρελθόν… Ή αλλιώς, αν δεν συμβεί κάτι στο Μέλλον, δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι στο Παρελθόν… Ή αλλιώς, αν δεν γεννηθεί το παιδί μου αποκλείεται να έχει γεννηθεί ο πατέρας μου....

Κάτι θέλεις να πεις που εγώ δεν το καταλαβαίνω…. Ίσως κάποια θεωρία περί ενότητας …περι χρόνου...

γ’. Χωρίς την ύπαρξη ΚΑΙ των δύο δεν μπορεί να υπάρξει ΠΑΡΟΝ.

Δηλαδή, αν δεν συνυπάρχουν ταυτοχρόνως κάτι που έχει υπάρξει και κάτι που πιθανώς θα υπάρξει, τότε δεν υπάρχει αυτό που υπάρχει… Ή αλλιώς, αν δεν συμβαίνουν ταυτοχρόνως κάτι που έχει συμβεί και κάτι που δεν έχει συμβεί αλλά πιθανώς να συμβεί (επομένως και μπορεί να μην συμβεί), τότε δεν μπορεί να συμβεί αυτό το οποίο συμβαίνει…Ή αλλιώς, αν δεν είχα πατέρα και ταυτόχρονα εγγόνι, δεν μπορεί να υπάρχω, ανεξαρτήτως αν η μόνη πραγματικότητα αυτή την στιγμή είναι το ότι υπάρχω.

Και για να πω και κάτι άλλο που έχει σχέση με την αρχική  μου Γενική παρατήρηση....

Όλες αυτές οι λέξεις Παρελθόν Παρόν Μέλλον για να έχουν νόημα είναι απαραίτητο να βρίσκεσαι μέσα στο πλαίσιο της νοητικής προσέγγισης και των νοητικών διεργασιών.... Αν δεν είσαι μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο δεν έχουν νόημα...

Δηλαδή, αν ζεις όντας στην κατάσταση κατά την οποία υπάρχεις χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς δηλαδή να επεξεργάζεσαι τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου, δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε Παρελθόν ούτε Μέλλον ούτε Παρόν ούτε συζήτηση για αυτά.....(βλέπε και Prajna Paramita Sutra)

Η μόνη πραγματικότητα είναι αυτή που κάθε στιγμή βιώνεις. Αυτή ακριβώς που βιώνεις την στιγμή που διαβάζεις αυτά που σου γράφω. Μετά από λίγο άλλη είναι η πραγματικότητα.... Τα άλλα είναι νοητικά παίγνια και ακροβασίες.... 

Δηλαδή κουβέντα κάνουμε για να περνάει η ώρα...

Για αναψυχή...

Την αλήθεια την προσεγγίζει κανείς μόνο ζώντας χωρίς σκέψη και όχι όταν την ψάχνει με το μυαλό του επιστημονικά ή και φιλοσοφικά....

Αυτά προς το Παρόν που θα είναι Παρελθόν όταν πιθανώς θα τα διαβάζεις στο τωρινό Μέλλον αλλά τότε Παρόν.

Η συνέχεια έπεται

Σχόλια από τον Κώστα

Κάνω κάποια σχόλια:

Χωρίς την ύπαρξη του Παρελθόντος δεν μπορεί να υπάρξει ΜΕΛΛΟΝ.
Χωρίς την ύπαρξη του Μέλλοντος δεν μπορεί να υπάρξει ΠΑΡΕΛΘΟΝ.
Χωρίς την ύπαρξη ΚΑΙ των δύο δεν μπορεί να υπάρξει ΠΑΡΟΝ.

Οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε και νοιώθουμε μέσα από τα υλικά όργανά των 'φυσικών μας αισθήσεων' είναι ήδη το ΠΑΡΕΛΘΟΝ, και όχι το ΠΑΡΟΝ.
Τα δευτερόλεπτα που χρειάζονται για να μεταφερθούν οι πληροφορίες από τα φυσικά-υλικά όργανα στον εγκέφαλο αποτελούν Παρελθοντικές καταστάσεις (δηλαδή, γεγονότα που έγιναν 'μερικές στιγμές' πριν). Επίσης, μην ξεχνάς ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου (δηλαδή κάποιες στιγμές) για να κάνει την καταγραφή και την επεξεργασία αυτών των πληροφοριών.

Ένα τμήμα του Μέλλοντος μπορεί να αποτελείται από νοητικές και φαντασιακές κατασκευές, όπως υποστηρίζεις, ωστόσο στο κείμενό σου δεν εξηγείς πώς είναι δυνατό να συμβαίνουν πράγματα όπως:

(1) Συνειδητή ή ασυνείδητη ανταλλαγή πληροφοριών στον ύπνο μεταξύ ανθρώπων.

(2) Συμμετοχή κάποιων στα όνειρα άλλων, και γνώση αυτών των ονείρων.

(3) 'Πρόβλεψη' πραγμάτων/καταστάσεων (κυρίως στον ύπνο μας) που θα συμβούν, σε μας ή σε άλλους, με λεπτομέρειες (προοπτική, χρώματα, χρονοδιαγράμματα κ.ά.) τόπων που δεν έχουμε επισκεφθεί ή δεν έχουμε δει σε τηλεόραση, Διαδίκτυο κ.λπ. Δηλαδή, 'προλέγουμε ή προβλέπουμε' γεγονότα και καταστάσεις με ακριβείς λεπτομέρειες όπως θα γίνουν (και τελικά συμβαίνουν) στο Μέλλον. Επομένως, δεν είναι θέμα πολυπλοκότητας των νοητικών/φαντασιακών δημιουργημάτων μας, αλλά ότι χωρίς να γνωρίζουμε τις συγκεκριμένες καταστάσεις, τόπους και ανθρώπους γινόμαστε 'μάρτυρες' σε κάτι εν δυνάμει που όμως υλοποιείται στο Μέλλον, ακριβώς όπως το 'είδαμε' στο Παρελθόν.

Στηρίζεις τη βάση της ανάλυσης σου, π.χ. Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον, στη ΣΤΙΓΜΗ, χωρίς όμως να την καθορίζεις.
Πιστεύω ότι αν προσπαθήσεις να καθορίσεις τι είναι η ΣΤΙΓΜΗ (π.χ. τη φύση, τη δομή, τη λειτουργία και τη σχέση της με άλλες Στιγμές), τότε θα σου αποκαλυφθούν διάφορες άλλες αναγνωρίσεις τις οποίες δεν βρίσκω στα κείμενα σου.

Μεγάλοι φιλόσοφοι (π.χ. Αριστοτέλης) και άλλοι έχουν γράψει για τη 'Στιγμή' και τι πιστεύουν ότι είναι αυτό το 'πράγμα'...

Επομένως, από τα παραπάνω, η εξήγηση της αίσθησης-αντίληψης-αναγνώρισης-βίωσης του ΕΔΩ-ΚΑΙ-ΤΩΡΑ χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και επεξήγηση.

Στο κείμενό σου, ταυτίζεις το θέμα της 'ζωής' και 'ζωντανής πραγματικότητας' να είναι αυτό που παρουσιάζει η υλική-φαινομενική-χειροπιαστή πραγματικότητα. Δηλαδή, αυτό που ο άνθρωπος αισθάνεται και βιώνει όταν βρίσκεται σε υλικό σώμα. Αυτή η προσέγγιση όμως είναι περιοριστική γιατί η ύπαρξη της 'Ζωής' δεν καθορίζεται από τη μορφική ύλη έστω κι αν περιορίζεται και φιλτράρεται από αυτή. Ίσως με ένα παρόμοιο τρόπο, η 'Ζωή' να φιλτράρεται από τις δομές και λειτουργίες των συναισθημάτων, επιθυμιών και σκέψεων ή σκεπτο-μορφών. Υποθέτω, γι' αυτό υποστηρίζεις ότι χρειάζεται να 'σταματήσει η σκέψη', έτσι ώστε, μεταξύ άλλων, να αναδυθεί σε μεγαλύτερη πληρότητα η Ζωή. Εν δυνάμει η 'Ζωή' υπάρχει και σε άυλα πράγματα, μερικά από τα οποία ακόμη δεν γνωρίζουμε! Γι' αυτό θα είναι αστοχία να συνταυτιστεί η ύπαρξη της 'Ζωής', που κανείς μας δεν γνωρίζει τι είναι και από τι αποτελείται, με τις περιορισμένες-φιλτραρισμένες εκφράσεις της στον υλικό-φαινομενικό κόσμο.

Αν έχω παρερμηνεύσει κάτι θα χαρώ να έχω τη βοήθειά σου για να το 'βάλω στη θέση του'.

Για το Παρελθόν και το Μέλλον

Ας δούμε λίγο και το Παρελθόν.

Με λίγα λόγια…

Ό,τι συμβαίνει κάθε στιγμή είναι το Παρόν.

Ό,τι συνέβη είναι το Παρελθόν.

Αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, πάει να πει ότι καταλαβαίνουμε και τα εξής:

Το Παρελθόν συνέβη… Δεν συμβαίνει… Δεν είναι  δυνατόν να συμβαίνει. Ούτε να συμβεί ή να ξανά-συμβεί. Είναι απλώς Παρελθόν, έγινε και πέρασε…

Γενικώς, αυτό που χρειάζεται να καταλάβουμε καλά σχετικά με το Παρελθόν για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε, είναι ότι στην ουσία του δεν είναι τίποτε άλλο από στοιχεία καταγεγραμμένα στην Μνήμη…. Είναι μια καταγραφή όσων συνέβησαν κάποτε…

Και το Μέλλον;

Ωραία…

Πάμε τώρα και στο Μέλλον.

Για το Παρελθόν είπαμε ότι είναι καταγεγραμμένα στην Μνήμη στοιχεία. Απλώς μια καταγραφή και στην συνέχεια αποθήκευση των Παρόν…

Αντιστοίχως, το Μέλλον είναι σχέδια, υποθέσεις, προσδοκίες… Γενικώς, νοητικές κατασκευές και προσπάθειες σύλληψης των όσων θα συμβούν… Των όσων βέβαια, υποθέτουμε ότι θα συμβούν…

Λίγο ακόμη, πιο αναλυτικά…

Αυτό που αποκαλούμε Μέλλον, είναι μια νοητική εικόνα, που κατασκευάζεται με την βοήθεια της φαντασίας μας και η οποία βασίζεται σε δεδομένα τα οποία βρίσκονται αποθηκευμένα μέσα μας κατά το Παρελθόν.

Η φαντασία μας λοιπόν χρησιμοποιώντας τα αποθηκευμένα δεδομένα, κατασκευάζει μια όσο μπορεί πληρέστερη εικόνα που ανταποκρίνεται σε κάποια επιθυμία μας.

Όταν επιθυμούμε να φανταστούμε ένα αχλάδι ή ένα ποδήλατο, το συνθέτει η φαντασία μας και το προβάλλει σε μια εσωτερική οθόνη. Γιατί έτσι δουλεύει η φαντασία… Ακόμη δεν έχουμε φθάσει στο σημείο να μπορούμε να το προβάλλουμε σε κάποια εξωτερική οθόνη. Πολύ πιθανό είναι  στο Μέλλον να συμβεί κάτι τέτοιο…

Η φαντασία μας όμως, έχει την ικανότητα να μπορεί να συνθέσει και πολυπλοκότερα νοητικά αντικείμενα. Μπορεί κατασκευάσει εικόνες σταθερές ή κινούμενες, και ανάλογα με την ικανότητα κάποιου συγκεκριμένου ανθρώπου να τις κάνει να φαίνονται σαν ζωντανές. Πάντοτε όμως βασιζόμενη στα αποθηκευμένα δεδομένα και σε υποθέσεις.. Έχει σημασία να επισημάνουμε, ότι αυτό που φαντάζεται ο άνθρωπος, ότι θα συμβεί, είναι στην ουσία του μια υπόθεση. Δεν είναι μια ζωντανή πραγματικότητα την οποία την ζει.

Θα την ζήσει, εάν και εφόσον τα πράγματα γίνουν όπως ο άνθρωπος φαντάζεται…

Θα επεκταθούμε κάποια άλλη φορά στο θέμα. Όμως τώρα, αυτό που έχει σημασία να καταλάβουμε είναι ότι οτιδήποτε αφορά το Μέλλον είναι μια κατασκευή νοητική.

Σε αντίθεση με το Παρελθόν το οποίο είναι μια καταγραφή των Παρόν που συνέβησαν, το Μέλλον είναι καθαρά νοητική κατασκευή.

Τελικό συμπέρασμα ότι και το Παρελθόν και το Μέλλον βρίσκονται ακριβώς μέσα στο μυαλό του ανθρώπου ή των ανθρώπων και δεν αποτελούν ζωντανή πραγματικότητα…

Το μόνο που δεν βρίσκεται στο μυαλό αλλά αποτελεί την ζωντανή πραγματικότητα είναι το Παρόν….

Το Παρόν, το οποίο δεν συμβαίνει στο μυαλό αλλά σε όλο τον χώρο μέσα στον οποίο υπάρχουμε…

Και συνεχίζουμε……

Η εμπειρία του εδώ και τώρα... Το Παρόν...

Νάμαστε πάλιιιιιιι

Ο άνθρωπος λοιπόν....


Και απ' ευθείας στην ουσία....


Υπάρχει μόνο το εδώ και τώρα... Το παρόν...
Αυτό είναι δυνατόν να γίνει κατανοητό;
Πρέπει να γίνει κατανοητό και αποδεκτό. Να συμφωνήσουμε σε αυτό για μπορέσουμε να προχωρήσουμε.



Η εμπειρία του εδώ και τώρα... Το Παρόν...

Για κοίταξε λοιπόν την ύπαρξή σου τώρα, ακριβώς τώρα, την στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Θα σου πω τι θα κάνεις αλλά μην το κάνεις αμέσως. Το κάνεις λίγο αργότερα... Θα σου πω πότε... Όταν τελειώσει η απαραίτητη περιγραφή...

Σταμάτησε το διάβασμα, πάρε το βλέμμα σου από το κείμενο, απίθωσέ το κάπου έξω από τον υπολογιστή, όπου να 'ναι, χαλάρωσε και σκέψου. Πρώτα κοίτα γύρω σου και μετά αμέσως σκέψου...
Σκέψου ότι τώρα ακριβώς έχεις την εμπειρία του τώρα, μια και αυτό που κάνεις το κάνεις τώρα και του εδώ, μια και είσαι καθισμένος και δεν μεταφέρεσαι μέσα στον χώρο.
Είναι σίγουρο λοιπόν ότι έχεις την εμπειρία του εδώ και τώρα.
Αυτή την εμπειρία μπορείς να την έχεις ανά πάσα στιγμή. Ανά πάσα στιγμή, αν συνειδητά κατευθύνεις την προσοχή σου στον χώρο που είσαι και σε αυτό που κάνεις. Ταυτόχρονα... Στον χώρο που είσαι και σε αυτό που κάνεις.
Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό δεν συμβαίνει συχνά μέσα στην ημέρα σου και ούτε βέβαια συμβαίνει πολύ συχνά μέσα στην ζωή σου... Εν γένει...
Πάντως, είναι προφανές, ότι όποτε αποφασίσεις να το κάνεις, είναι στο χέρι σου και πραγματοποιείται... Μπορείς και το κάνεις...
Και μπορείς να το κάνεις ανά πάσα στιγμή...
-Ανά πάσα ;;;
-Ναι ακριβώς ανά πάσα στιγμή, αρκεί να σκεφτείς να το κάνεις και να το αποφασίσεις.... Οπουδήποτε και αν βρίσκεσαι και σε οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιεσδήποτε περιστάσεις... Αν αποφασίσεις να προσέξεις το που βρίσκεσαι και τι κάνεις, έχεις την εμπειρία του εδώ και τώρα...
Ζεις, βιώνεις δηλαδή αυτό το οποίο αποκαλούμε Παρόν...

Αυτό λοιπόν είναι το περίφημο Παρόν... Αυτό, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...

Ας πούμε τώρα ότι διατηρείς την προσοχή σου στον χώρο που βρίσκεσαι και σε αυτό που κάνεις...
Την διατηρείς για κάποιο χρονικό διάστημα...
Ας πούμε για κάποια δευτερόλεπτα... Άντε, για ένα λεπτό...

Για πρόσεξέ με όμως, όταν λέμε διατηρώ την προσοχή μου στον χώρο που βρίσκομαι και σε αυτό που κάνω, εννοούμε, για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, ότι δεν σκέπτομαι κάτι. Όταν σκέπτομαι κάτι, δεν έχω την προσοχή μου στον χώρο που είμαι ούτε σε αυτό που κάνω... Την έχω στο αντικείμενο της σκέψης μου...
Το ίδιο ισχύει και για κάτι που βλέπω ή ακούω ή αισθάνομαι...
Όταν λέμε διατηρώ την προσοχή μου στον χώρο που βρίσκομαι και σε αυτό που κάνω, δεν προσέχω αυτά που ακούω, ούτε αυτά που βλέπω ή αισθάνομαι γενικότερα. Μπορεί βέβαια κάποιον να διασπάσει την προσοχή και να την μοιράσει αλλά τότε δεν συμβαίνει αυτό που εννοώ όταν λέω ότι διατηρώ την προσοχή μου στον χώρο που βρίσκομαι και σε αυτό που κάνω.
Όταν είμαι ακίνητος και δεν κάνω κάτι που να απαιτεί, να χρειάζεται την προσοχή μου, τότε ακριβώς μπορώ να έχω την προσοχή μου στον χώρο που είμαι και σε αυτό που κάνω...

Είπα παραπάνω ότι ας πούμε ότι διατηρείς την προσοχή σου στον χώρο που βρίσκεσαικαι σε αυτό που κάνεις, σύμφωνα και με τα όσα είπα στην από πάνω παρένθεση...

Λοιπόν...
Αν αυτό συμβεί, τι έχει συμβεί στην πραγματικότητα;;;


Αυτό που έχει συμβεί στην πραγματικότητα, είναι ότι κατά την διάρκεια αυτών των δευτερολέπτων, αυτού του λεπτού ας πούμε, βρισκόσουν στο παρόν. Σε εκείνη την κατάσταση που τότε ήταν παρόν...
Αυτό δες το είτε σαν ένα παρόν διαρκείας είτε σαν μια αδιάκοπη σειρά αλλεπάλληλων παρόν.
Όπως και να το πάρεις, η κατάσταση αυτή περιγράφεται ως ζω στο παρόν ή βιώνω το παρόν. Πάρ' το όπως θέλεις...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να κάνεις το πείραμα που περιγράφτηκε παραπάνω... Μπορείς να το κάνεις τώρα ή οποτεδήποτε....

Και κάποια άλλη στιγμή θα συνεχίσουμε με τον καθορισμό του Παρελθόν και Μέλλον...

Και αφού συμφωνήσουμε ή τέλος πάντων αφού κατανοήσεις τι ακριβώς εγώ εννοώ όταν μιλάω για Παρόν Παρελθόν και Μέλλον, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε στην διερεύνηση του ανθρώπου και της ζωής γενικότερα....

Σκοπός της ζωής του ανθρώπου 1

Πολλές φορές προβάλλει το ερώτημα για τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου.

Γιατί υπάρχει ο άνθρωπος…

Τι σχέση όμως έχει αυτό το ερώτημα, με το άλλο το μεγάλο… «Τι είναι ο άνθρωπος»…

Πόσο πολύ συνδέονται αυτά τα δύο ερωτήματα; Ποιο πρέπει να απαντηθεί πρώτο;

Αν απαντήσω στο ερώτημα γιατί υπάρχει ο άνθρωπος απαντάω και στο άλλο; Και αντιστρόφως;

Μήπως η απάντηση στο ένα εμπεριέχει και την απάντηση στο άλλο;

Έχει νόημα το να με απασχολεί αυτά τα ερωτήματα;; Αυτά, εννοώ, τα τελευταία.

Θα προχωρήσω λοιπόν και όπου βγάλει το πράγμα.

Έκανα λοιπόν κάποιες σκέψεις επάνω στο θέμα γιατί υπάρχει ο άνθρωπος, δηλαδή σχετικά με το ερώτημα ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του ανθρώπου… Τώρα τις ξανακάνω, αυθεντικές, τις παρούσας στιγμής… Λοιπόν… 

Για να υπάρχει σκοπός ύπαρξης για κάτι, πρέπει αυτό το κάτι να έχει φτιαχτεί για να ικανοποιεί τον συγκεκριμένο σκοπό ύπαρξης. Μόνο τότε δηλαδή μπορούμε να μιλάμε ότι έχει αυτόν ή τον άλλο σκοπό ύπαρξης. Και αν κάτι έχει φτιαχτεί για να ικανοποιεί κάποιο σκοπό, τότε είναι προφανές ότι υπάρχει και κάποιος κατασκευαστής και μάλιστα κατασκευαστής σκεπτόμενος με τον τρόπο που εμείς οι άνθρωποι σκεπτόμαστε. Αυτό είναι προϋπόθεση για να μιλάμε για σκοπούς ύπαρξης.

Και όπως όλοι γνωρίζουμε, μιλώντας για τον άνθρωπο, σύμφωνα με όσα έχουμε μάθει, αν πάρουμε ως δεδομένα τα παραπάνω, αποδεχόμαστε την ύπαρξη του θεού.

Δεν είναι δυνατόν να έχει προκύψει ο Άνθρωπος χωρίς κατασκευαστή, όπως θεωρούν  διάφοροι επιστήμονες, και να έχει και σκοπό ύπαρξης.

Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα πρέπει να τίθεται στους παραπάνω επιστήμονες και θα πρέπει να μπορούν να το απαντούν ικανοποιητικά…

Και φυσικά, απαντώντας ικανοποιητικά στο παραπάνω ερώτημα, θα πρέπει στην συνέχεια να απαντούν ικανοποιητικά και στα ερωτήματα που προκύπτουν αυτομάτως, δηλαδή γιατί υπάρχουν και τα μυρμήγκια, οι πεταλούδες, ο γαύρος ή ο κοκκοφοίνικας…

Ή θα θεωρήσουμε ότι τα πράγματα, η Φύση, τα ζώα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, έχουν σκοπό ύπαρξης, οπότε αποδεχόμαστε και την ύπαρξης θεού και που μάλιστα σκέπτεται με ανθρώπινο τρόπο…

Ή θα θεωρήσουμε ότι όλα τα παραπάνω υπάρχουν άσκοπα…

Λίγα περί θεού

Η εβραίικη θρησκεία και τα παρακλάδια της, έτσι το περιγράφουν το πράγμα. Και εμείς το μάθαμε από μωρά παιδιά…

Ότι δηλαδή υπάρχει ο Θεός, που έφτιαξε τον Κόσμο γιατί δεν είχε τι να κάνει, και αφού έφτιαξε τα πάντα και μάλιστα τα έφτιαξε πάρα πολύ όμορφα τόσο όμορφα που και ο ίδιος τα θαύμασε, αποφάσισε σκεπτόμενος όπως ακριβώς σκέπτεται και ένας άνθρωπος, να φτιάξει και τον άνθρωπο για να τα απολαύσει…

Και μάλιστα τον άνθρωπο τον έφτιαξε κατ’ εικόνα και ομοίωση…

Μήπως άραγε ο άνθρωπος έφτιαξε τον Θεό κατ’ εικόνα και ομοίωση; Αλλά βέβαια χωρίς τις γνωστές ατέλειες τις δικές του;

Εδώ έχουμε πρόβλημα. Ποιος έφτιαξε ποιόν…

Το να έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο μας δίνει απάντηση και στο ποιος έφτιαξε και την Φύση.

Το αντίστροφο δεν ισχύει… 

Δεν ισχύει;;;

Μήπως εδώ πρέπει να  λάβουμε υπόψη μας και τις σύγχρονες κατευθύνσεις των κβαντικών, ότι τα πάντα είναι δημιουργήματα του μυαλού του κάθε ανθρώπου;;;;

Γενικό μπλέξιμο….

Θα επανέλθω σύντομα….

Αγάπη;;;; Αααα Ναι.....

Αγάπη… Αγάπη… Αγάπη…

Καμία απάντηση από το Υπερπέραν (;!)… Χα χα χα

Μπας και φτιάχτηκε μωρέ από τον άνθρωπο; Μπας και την γέννησε το μυαλό του;

-Και για ‘ντα μωρέ την γέννησε;

Κάτι δεν θέλει να περιγράψει;

-Και ίντα ν’ αυτό μωρ’ σύντεκνε;

Τέρμα τα λόγια… Τώρα, «λόγια»…

Να το προσεγγίσουμε δηλαδή  λίγο διαφορετικά…  

Ας αφουγκραστούμε και ας «μιλήσουμε»…

Με ομιλία αυτόματη, αυθόρμητη, χωρίς επεξεργασία διανοητική… (Αυτό θα γίνει μετά)…

Την αγάπη, δεν την φτιάχνει το μυαλό. Το μυαλό την περιγράφει… το μυαλό της δίνει το όνομα.  Άλλα φτιάχνουν την αγάπη… Γιατί δαύτη, δεν εμφανίζεται χωρίς λόγο, από το πουθενά (μμμ!)… Η αγάπη είναι αποτέλεσμα… Αναπόφευκτο αποτέλεσμα κάποιων παραγόντων… Αλλά ίσως και σε αυτό το… « την φτιάχνει το μυαλό», ίσως υπάρχει κάποια αλήθεια… Άσε να το δούμε παρακάτω…         

-Αυτό λέω κι εγώ… Δεν μπορεί κάτι είναι, γιατί την έχω νιώσει να ξεπηδάει αιφνιδίως, όταν την αφουγκράζομαι, κάπου ανάμεσα καρδιά και λαιμό, καρδιά και θυρεοειδή… Ζωντανή… Αναβράζουσα…

Σαν μια γλυκιά φούντωση, που απλώνεται στην περιοχή, που με κάνει να αισθάνομαι ωραία… Ιδιαίτερα ωραία… Απερίγραπτα ωραία…

Τέτοια φούντωση σαν και αυτή που ο λαϊκός ποιητής περιγράφει στην «Φραγκοσυριανή»:  «Μία φούντωση μια φλόγα που ‘χω μέσα στην καρδιά…»

Που όμως είναι πέρα, ανώτερη, από κάθε περιγραφή της, όπως κάθε εμπειρία…

Έτσι  σκέτη από μόνη της, δεν φαίνεται. Ίσως καμιά φορά, ως ατμόσφαιρα…

Γιατί η αγάπη δεν είναι οντότητα, είναι αίσθηση. Τουλάχιστον, ο άνθρωπος την βιώνει ως αίσθηση…

Δεν είναι αυθύπαρκτη υπάρχει πάντοτε σε σχέση με κάτι… Με κάποιο αντικείμενο, όποιο και να ‘ναι αυτό… Μήπως όμως και το «υπάρχει από μόνη της» έχει και αυτό κάποια αλήθεια; Άσε να το δούμε παρακάτω…

Και αυτή της η ιδιότητα, το ότι υπάρχει πάντοτε σε σχέση με κάτι, μήπως κάτι υποδηλώνει άραγε; Μήπως άραγε είναι η δύναμη που μας κρατάει όλους ενωμένους; Μήπως είναι η ένδειξη ότι είμαστε όλοι ένα; Όλοι και όλα; Το κάθε τι και όλα μαζί;

Που μας κρατάει όλα, όλους ενωμένους;;; Αυτό ισχύει (;)… Η αγάπη κρατάει ενωμένα τα μέρη ανάμεσα στα οποία έχει αναπτυχθεί… Ή… Η αγάπη εμφανίζεται εκεί που υπάρχει ενότητα. Αγάπη και ενότητα πάνε αντάμα… Ή… Αγάπη και ισχυρός δεσμός πάνε αντάμα…

Είναι ένδειξη ότι είμαστε όλοι ένα;;;  Μμμμ… Γιατί όχι;;;

Αν την αισθανόμαστε προς ένα και μόνο αντικείμενο, προς έναν άνθρωπο προς ένα λουλούδι, προς ένα βότσαλο, προς ένα μερμηγκάκι, είναι η επικύρωση ότι υπάρχει σχέση ανάμεσά μας… Σχέση όμορφη, σχέση διαρκείας, σχέση εξοικείωσης, σχέση αψεγάδιαστη, σχέση ατέλειωτη και απέραντη από κύτταρα σε κύτταρα από ηλεκτρόνια σε ηλεκτρόνια, από ενέργεια σε ενέργεια, ολική σχέση… Σχέση που είναι σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί…

Αν την αισθανόμαστε προς ομάδες αντικειμένων, πάλι το ίδιο. Και προς όλα, το ίδιο πάλι…

Η υφή της δεν αλλάζει. Δεν είναι διαφορετική κατά περίπτωση... Είναι παγκόσμιας ισχύος… 

Όταν λέω ή σκέφτομαι  σ’ αγαπώ… ή… αγαπώ τον, την, το… και αν αυτό πράγματι συμβαίνει, αν το λέω από μέσα μου, «από την καρδιά μου», τότε, πάντα η ίδια αίσθηση, η ίδια φούντωση, η ίδια γλύκα, ή ίδια ειρηνική αίσθηση, η ίδια ευφορία στο σώμα και στην ψυχή, το ίδιο χαλάρωμα του νου… Και όποιος αγαπά, το ίδιο αισθάνεται. Όλοι την αναγνωρίζουμε και όποιος δεν την αναγνωρίζει κάτι χάνει… Κάτι του έχει ξεφύγει στην ζωή…

Όταν λέω ή σκέφτομαι  σ’ αγαπώ ή αγαπώ τον, την, το … αυτό που στην ουσία κάνουμε εκείνη την στιγμή, είναι ότι εκδηλώνουμε αυτό που έχουμε αντιληφθεί ότι μας συμβαίνει. Έχουμε αφουγκραστεί και νιώσει και διαγνώσει το συναίσθημα, την αίσθηση και το εκδηλώνουμε λεκτικά… Με λόγια… Περιγράφουμε αυτό που αισθανθήκαμε… Κάναμε διάγνωση και το κοινοποιούμε… Το επικοινωνούμε…

Και αυτή η αίσθηση όπως ακριβώς την περιγράφω, είναι συνάμα και η απόδειξη ότι πράγματι συμβαίνει… Ότι η αγάπη έχει έρθει στην ύπαρξη. Ότι  πράγματι αγαπώ.

Δεν μπορεί να αγαπώ και να μην αισθάνομαι  έτσι, δεν μπορεί να αισθάνομαι  έτσι και να μην αγαπώ.

Πάμε όμως παρακάτω. Στο πιο σημαντικό…

Αυτή ακριβώς είναι η αγάπη…

Έτσι αισθανόμαστε όταν αγαπούμε. Αυτό το ένιωσαν όσοι αγάπησαν και το νιώθουν όσοι αγαπούν… Και μόνο αυτοί…

Και όσοι το ένιωσαν, φύλαξαν καλά μέσα τους την αίσθηση, την όμορφη κατάσταση που βρίσκονταν όταν αγαπούσαν…

Και κάποτε, κάποιοι ίσως παρατήρησαν ότι αυτή την αίσθηση την είχαν και σε άλλες περιπτώσεις, με άλλα «αντι-κείμενα»…

Και κάποιοι ίσως σκέφθηκαν και στην συνέχεια δοκίμασαν να την κατευθύνουν προς άλλα αντικείμενα… Να μην περιμένουν να εμφανιστεί, να υπάρξει από μόνη της ως αποτέλεσμα αλλά να την προκαλέσουν… Να την κάνουν να αναδυθεί… Να ανασύρουν από τις αποθήκες του είναι τους την αίσθηση αυτή και να την κατευθύνουν προς το άλλο, όταν δημιουργούσαν κάποια σχέση με κάποιον ή με κάτι. Όταν δημιουργούταν μια κάποια σχέση με κάποιον ή με κάτι.

Το προσπάθησαν, πειραματίσθηκαν και είδαν ότι λειτουργεί. Είδαν ότι όταν πλησιάζεις κάποιον ή κάτι, ανασύροντας από μέσα σου την αίσθηση που είχες όταν αγαπούσες, και την εκπέμψεις, παρατήρησαν, ότι η αγάπη έρχεται σε ύπαρξη… Αποκτά υπόσταση… Εμφανίζεται και παραμένει… Και διαχέεται… Και δημιουργεί ατμόσφαιρα, που είναι καλή, ευχάριστη, προς όλους. Που δημιουργεί ευτυχία…

Και υιοθέτησαν την λειτουργία… Για τον εαυτό τους… Στην αρχή…

Και την εξέφρασαν μετά και παρότρυναν και τους άλλους να κάνουν το ίδιο…

Και είδαν ότι δουλεύει το πράγμα και ότι κάνει γενικώς καλό όπου και αν εμφανίζεται…

«Και ο Θεός Αγάπη εστί»…

Αυτή η θεολογική έκφραση, επάνω σε αυτή την λειτουργία της αγάπης βασίζεται.  Και το χριστιανικό «Αγαπάτε αλλήλους» το ίδιο. Στην ουσία είναι μια παρότρυνση για να εφαρμόζουν οι άνθρωποι, για να χρησιμοποιούν την αγάπη για βελτίωση του κοινωνικού κλίματος και των ανθρωπίνων σχέσεων…

Αλλά φυσικά για να την εφαρμόσεις, απαραίτητα πρέπει να την έχεις ήδη αισθανθεί. Να την γνωρίζεις καλά… Το να λέει κάποιος σ’ αγαπώ χωρίς να έχει νιώσει την  αγάπη, και χωρίς την στιγμή που το λέει να την νιώθει, είναι κάτι το νοητικό και δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη ούτε μπορεί αν προκαλέσει αυτά που η πραγματική αγάπη προκαλεί. Είναι μια ανόητη μίμηση… Δεν υπάρχει εκπομπή…

Ταυτόχρονα όμως και αναπόφευκτα αυτός που γνήσια, εκ καρδίας το κάνει, δέχεται και τις ευεργετικές επιπτώσεις της υπέρτατης αυτής αίσθησης… Της αίσθησης που συνοδεύει, που συνυπάρχει, που πάει χέρι χέρι με την Ευτυχία… Της οποίας είναι κύριο συστατικό…

Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο μπαίνει και το μυαλό στην υπόθεση αγάπη…

Με αυτόν τον τρόπο και το μυαλό του ανθρώπου αναδεικνύεται σε «δημιουργό» της αγάπης… Ως καταλύτης…

Βέβαια, από την στιγμή που υπάρχει η αγάπη, είναι η αγάπη που γνωρίζουμε και για την οποία μιλάμε τόση ώρα… Δεν έχει σημασία πώς προέκυψε… Αν δηλαδή ήρθε στην ύπαρξη αυτομάτως  ή μέσω καταλύτη... Ήρθε στην ύπαρξη… Αυτό έχει σημασία… Και αποτελεί πραγματικότητα…

Η αγάπη της «μάνας προς το παιδί» έχει ακριβώς τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τόσο καιρό απ’ ευθείας σχέση της μάνας προς το παιδί και τέτοια σχέση, ακριβώς γεννάει αγάπη. Γεννάει ακριβώς αυτή την αίσθηση που περιέγραψα παραπάνω.

Αλλά και η αγάπη προς τον φίλο μας ή την φίλη μας ή την γυναίκα μας ή τον άντρα μας, είναι κάτι το οποίο εμφανίζεται, δημιουργείται σιγά σιγά μέσα μας μετά από «σχέση όμορφη, σχέση διαρκείας, σχέση εξοικείωσης, σχέση αψεγάδιαστη, σχέση ατέλειωτη και απέραντη από κύτταρα σε κύτταρα από ηλεκτρόνια σε ηλεκτρόνια, από ενέργεια σε ενέργεια, ολική σχέση»…

Σε κάθε αγάπη που λέμε… Προς την Πατρίδα, την δουλειά μας, την οικογένειά μας, το κρασί, το τραγούδι, την μουσική… Παντού υπάρχει η όμορφη σχέση, η απαραίτητη διάρκεια για να υπάρξει η εξοικείωση, για να γκρεμιστούν τα όρια, για να φύγουν τα εμπόδια ώστε να υπάρξει η απ’ ευθείας επαφή, η ολοκληρωτική επαφή. Ώστε να δημιουργηθούν δηλαδή οι προϋποθέσεις για να αναδυθεί, για να συμβεί η αγάπη.

Φαίνεται σαν να είναι η αγάπη συστατικό του Σύμπαντος…

 Έχω την ισχυρή αίσθηση ότι η αγάπη πράγματι υπάρχει ως κύριο συστατικό του Σύμπαντος που όμως χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις, κάποιες ιδιαίτερες συνθήκες για να εκδηλωθεί.

Δεν είναι δυνατόν να εμφανίζεται παντού η ίδια, με την ίδια υφή και τα ίδια χαρακτηριστικά, να προκαλεί τα ίδια αποτελέσματα, και να μην είναι συστατικό του Σύμπαντος. Είναι… Αναγκαστικά είναι… Υποχρεωτικά…

-Και είναι η αίσθησή μου, η αίσθηση αυτή, περιορισμένη μέσα στα όριά μου;

Έλα τώρα μωρέ σύντεκνε… Τι ερώτηση είναι αυτή;

Αφού είπα: « σχέση εξοικείωσης, απέραντη, από κύτταρα σε κύτταρα, από ηλεκτρόνια σε ηλεκτρόνια, από ενέργεια σε ενέργεια, που δεν έχει όρια και απλώνεται ανεμπόδιστη…»

Πώς να είναι περιορισμένη λοιπόν;

Δεν έχει όρια… Δεν έχει περιορισμούς… Απλώνεται έως τις εσχατιές του Σύμπαντος… διαχέεται  στο Σύμπαν… Το διαποτίζει και το μεταλλάσσει… Το μεταλλάσσει, γιατί η αγάπη έχει φυσική υπόσταση… Είναι συγκεκριμένη ενέργεια, έχει συγκεκριμένη ταλάντωση, συγκεκριμένο κραδασμό…. Και οι ενέργειες, οι ταλαντώσεις, οι κραδασμοί επενεργούν στα στοιχεία του Σύμπαντος και το διαμορφώνουν καταλλήλως…

Όλοι και όλα επηρεάζονται από αυτήν… Αυτό είναι σίγουρο… Και όταν λέω επηρεάζονται εννοείται ευνοϊκά…

Όπως όμως και σίγουρο είναι ότι χρειάζεται η απαραίτητη ευαισθησία και εσωτερική γαλήνη για να συνειδητοποιήσεις ότι συμβαίνει… Για να την νιώσεις όταν αφουγκράζεσαι…

Αλλά σύντεκνε, μόνο ο άνθρωπος περιορίζει ή του περιορίζουν την ευαισθησία του. Μόνο αυτός λοιπόν μπορεί να έχει πρόβλημα στο να την νιώσει…

Έτσι είναι. Για αυτό δεν την νιώθουν όλοι, αν και εν δυνάμει μπορούν να την νιώσουν… Έχουν την δυνατότητα…

Μα σαν την νιώσει… Όποιος τη νιώσει...

«Ποιος τη χάρη του»…